Η ώρα της απομυθοποίησης

  • ΟΙ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΙ ΑΠΟΚΑΘΗΛΩΣΑΝ ΣΤΙΣ ΕΝΔΙΑΜΕΣΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΤΟΝ ΟΜΠΑΜΑ
  • Του ΝΙΚΟΛΑ ΒΟΥΛΕΛΗ
  • Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, Κυριακή 7 Νοεμβρίου 2010
  • Ο Μπαράκ Ομπάμα δημιούργησε υψηλές προσδοκίες πριν εκλεγεί, ίσως περισσότερες από όσες μπορούσε να αντέξει το πολιτικό σύστημα των ΗΠΑ, και δύο χρόνια αργότερα, οι ενδιάμεσες εκλογές υποχρέωσαν τους αμερικανούς πολίτες να «προσγειωθούν» και να τον απομυθοποιήσουν.

Ακόμη και μετά την ήττα, οι πρωτοβουλίες βρίσκονται στα χέρια του αμερικανού προέδρου. Ας ανατρέξει λοιπόν στο παράδειγμα του Κλίντον. που έχασε τις ενδιάμεσες αλλά επανεκλέχθηκε πανηγυρικά.

Ακόμη και μετά την ήττα, οι πρωτοβουλίες βρίσκονται στα χέρια του αμερικανού προέδρου. Ας ανατρέξει λοιπόν στο παράδειγμα του Κλίντον. που έχασε τις ενδιάμεσες αλλά επανεκλέχθηκε πανηγυρικά.

Το αποτέλεσμα των εκλογών, με τη σαρωτική νίκη των Ρεπουμπλικανών στη Βουλή και την οριακή πλέον πλειοψηφία των Δημοκρατικών στη Γερουσία, δείχνει ότι αρκετοί ψηφοφόροι που ανέδειξαν πρόεδρο τον Ομπάμα απογοητεύτηκαν από τα πεπραγμένα του -κυρίως στην οικονομία- και απομακρύνθηκαν από τους υποψήφιους του Δημοκρατικού Κόμματος.

Αναμφίβολα, η μεταρρύθμιση στο σύστημα υγείας και ασφάλισης είναι ένα από τα επιτεύγματα των δύο χρόνων της θητείας του, αλλά η σταθερά υψηλή ανεργία, οι απολύσεις, η μείωση των πραγματικών αποδοχών εκατομμυρίων Αμερικανών, οι μαζικές κατασχέσεις κατοικιών και τα δισεκατομμύρια για να τονωθεί το χρηματοπιστωτικό σύστημα δεν ήταν αυτά που θα οδηγούσαν ενθουσιασμένους τους ψηφοφόρους στις κάλπες για να υπερψηφίσουν Δημοκρατικούς…

Η αναμέτρηση ήταν σκληρή και ιδιαίτερα όταν το ρόλο του πολιορκητικού κριού των Ρεπουμπλικανών ανέλαβαν ισχυρά συγκροτήματα μέσων ενημέρωσης και το περιβόητο κίνημα με τα «πάρτι τσαγιού» που συσπείρωσε όλα τα υπερσυντηρητικά και αντιδραστικά στοιχεία της αμερικανικής δεξιάς. Οι εκλογικές μονομαχίες εκτυλίχθηκαν ουσιαστικά σε «στημένο» πλαίσιο από κατευθυνόμενα δημοσιεύματα και εκπομπές, ενώ ένας πακτωλός που ξεπέρασε τα τέσσερα δισεκατομμύρια δολάρια ξοδεύτηκε για την προβολή των υποψηφίων, την ώρα που 45 εκατομμύρια (το 15% του πληθυσμού των ΗΠΑ) ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας. Τώρα ο Ομπάμα πρέπει να συμβιβαστεί με μια «εχθρική» Βουλή, η οποία δεν θα τον διευκολύνει στα μεγάλα ζητήματα που δεν θέλησε να προωθήσει νωρίτερα, όπως την κλιματική αλλαγή, τη μετανάστευση, τη φορολογία των υψηλών εισοδημάτων κ.λπ.

Ομως η πρωτοβουλία των κινήσεων βρίσκεται τελικά στα χέρια του προέδρου. Για να αντλήσει κουράγιο για τα επόμενα δύο χρόνια, ο Ομπάμα μπορεί να ανατρέξει στο παράδειγμα του Κλίντον, ο οποίος έχασε τις ενδιάμεσες εκλογές του 1994, όταν οι Ρεπουμπλικανοί κέρδισαν Βουλή και Γερουσία, αλλά επανεκλέχθηκε πανηγυρικά δύο χρόνια αργότερα. Ομως τότε η αμερικανική οικονομία αναπτυσσόταν με δυνατούς ρυθμούς και δεν υπήρχε παγκόσμια κρίση…

Οι Ρεπουμπλικανοί δεν φαίνονται διατεθειμένοι να ακολουθήσουν καμιά συναινετική πολιτική για «το καλό της Αμερικής». Με το εντυπωσιακό κίνημα με τα «πάρτι τσαγιού» νιώθουν να αποστασιοποιούνται από τη μη δημοφιλή περίοδο Μπους και μπορούν να επιδοθούν στο προσφιλές έργο τους: Να αποτρέψουν την εφαρμογή οποιουδήποτε μέτρου πλήττει τα μεγάλα εισοδήματα, όπως τη φορολογία ή ευνοεί τους μη προνομιούχους, όπως η μεταρρύθμιση στην υγεία.

Οι ακραίοι εκπρόσωποι του κινήματος με τα κηρύγματά τους ενάντια στις δημόσιες δαπάνες και υπέρ της κατάργησης των υπουργείων Ενέργειας και Παιδείας (!) μπορεί να λειτουργήσουν ως επιχείρημα για να συσπειρώσει πάλι ο Ομπάμα, όχι μόνο τους απογοητευμένους Δημοκρατικούς, αλλά και την τεράστια μάζα των ανεξάρτητων που τον εγκατέλειψαν. Ετσι και αλλιώς, οι Ρεπουμπλικανοί δεν έχουν «έτοιμο» κανένα χαρισματικό ηγέτη, ικανό να αναμετρηθεί με τον Ομπάμα στις προεδρικές εκλογές του 2012.

Η μόνη ελπίδα του αμερικανού προέδρου για να εξασφαλίσει δεύτερη θητεία είναι η ανάκαμψη της οικονομίας και η βελτίωση της κοινωνικο-οικονομικής κατάστασης της μεγάλης πλειοψηφίας των πολιτών.

Κυρίως όμως πρέπει να βρει τον τρόπο να μετουσιώσει την εικόνα του εμπνευσμένου ηγέτη που συνεπαίρνει τον κόσμο, σε μια πολιτική προσωπικότητα που κινητοποιεί πράγματι μεγάλο φάσμα πολιτών, αλλά ταυτόχρονα τολμά να επιχειρεί τομές και ρήξεις, που τόσο έχει ανάγκη η αμερικανική κοινωνία.

  • Ούτε έξω πάει καλά

Η ήττα του Ομπάμα σίγουρα δεν οφείλεται στην εξωτερική πολιτική που άσκησε, όμως θα δυσκολευτεί να την αξιοποιήσει για να ανακτήσει τη δημοτικότητά του.

Με τη Βουλή υπό ρεπουμπλικανικό έλεγχο, η συνεννόηση με την Ευρωπαϊκή Ενωση για ζητήματα όπως η κλιματική αλλαγή ή η θέσπιση κανόνων για τις χρηματοπιστωτικές αγορές δεν θα είναι εύκολη. Αλλά και στα ανοιχτά μέτωπα -Αφγανιστάν, Βόρεια Κορέα, Ιράν- ο Ομπάμα θα δεχθεί αφόρητες πιέσεις για αναθεώρηση και σκλήρυνση της αμερικανικής πολιτικής. Το αποτέλεσμα ενισχύει σημαντικά και τις φιλοϊσραηλινές δυνάμεις, οι οποίες θα κάνουν το παν για να εμποδίσουν οποιαδήποτε πίεση στην κυβέρνηση Νετανιάχου, κάτι που θα έχει σοβαρές επιπτώσεις στη θέση των ΗΠΑ στη Μ. Ανατολή.

Advertisements

Περί massmeeting
media, politics, etc....

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: