Σύμβολο της «απολιτικής ενότητας» του στρατού

  • Tου David Ignatius – Aρθρογράφου της Washington Post

Ηταν και αυτό ένα έτος του φθίνοντος κεντρώου χώρου στην Αμερική. Παρά την εκλογή ενός προέδρου που υποσχέθηκε υπερκομματική διακυβέρνηση, υπεράνω φυλετικών διαχωριστικών γραμμών, ο εσωκομματικός διχασμός φαίνεται να καταπίνει όλους τους σημαντικούς θεσμούς, με μοναδική και αξιοσημείωτη εξαίρεση τις ένοπλες δυνάμεις.

Ετσι, θέλω να περιεργαστώ και να περιγράψω το πρόσωπο που έχει γίνει το σύμβολο της «απολιτικής ενότητας» του στρατού, τον ναύαρχο Μάικ Μάλεν, αρχηγό του μεικτού γενικού επιτελείου των αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων. Ενα χρόνο από σήμερα θέλω να είμαι σε θέση να διαπιστώσω ότι στην Αμερική υπάρχουν περισσότεροι Μάλεν και λιγότεροι Ρας Λίμποου (γνωστός δημοσιογράφος ακραίων συντηρητικών θέσεων).

Ο Μάλεν πέτυχε την ομαλή μετάβαση του αμερικανικού στρατού από την εποχή Μπους στην εποχή Ομπάμα, και από την υπερενίσχυση των αμερικανικών δυνάμεων στο Ιράκ, στη σταδιακή τους αποχώρηση. Συνεργάστηκε με το νέο πρόεδρο, την ώρα που ο Ομπάμα με κόπο αποφάσισε να κλιμακώσει τις επιχειρήσεις στο Αφγανιστάν. Μέσα στον κυκεώνα αυτό, ο Μάλεν κατόρθωσε να μείνει τον περισσότερο καιρό έξω από το φως της δημοσιότητας, δηλαδή εκεί ακριβώς όπου πρέπει να βρίσκεται ένας αρχηγός του στρατεύματος.

Ο Μάλεν αναρριχήθηκε στη διοίκηση εκείνη του Πολεμικού Ναυτικού, που δεν περιβάλλεται με ιδιαίτερη αίγλη, είχε την ειδικότητα του μηχανικού στα αντιτορπιλλικά. Εκείνη την εποχή το παρατσούκλι του ήταν «Ο Μάικ του μεσονυχτίου», επειδή δούλευε τόσο σκληρά. Ο πατέρας του ήταν αζέντης στο Χόλιγουντ, που διαχειριζόταν την καριέρα της Αν Μάργκρετ, πράγμα που ενδεχομένως βοήθησε το νεαρό αξιωματικό να τα βγάλει πέρα με την εγωπάθεια των διοικητών του Ναυτικού.

Ο Μάλεν τοποθετήθηκε στο ύπατο αξίωμα του στρατού, επειδή απέκτησε τη φήμη του ανιδιοτελούς, ιδιότητα κάθε άλλο παρά δεδομένη στο Πεντάγωνο, όπου κάθε υπηρεσία αγωνίζεται για να διασφαλίσει τα κεκτημένα της. Οταν ο Μάλεν ήταν επικεφαλής των ναυτικών επιχειρήσεων το 2007, ένας από τους βοηθούς του υπουργού Αμυνας Μπομπ Γκέιτς τον ρώτησε τι είναι αυτό που τον ανησυχεί περισσότερο. «Ο αμερικανικός στρατός» ήταν η απάντηση που φαίνεται ότι έπεισε οριστικά τον Γκέιτς ότι ο Μάλεν ήταν ο κατάλληλος άνθρωπος για το μεικτό γενικό επιτελείο.

Ο Μάλεν γνώριζε ότι θα υπάρξει αλλαγή στην προεδρία των Ηνωμένων Πολιτειών, εξ ου και άρχισε να προετοιμάζεται εγκαίρως. Εγραψε ένα άρθρο τον Ιούλιο του 2008, τότε που κάποιοι στρατιώτες άρχισαν να ανησυχούν στην ιδέα ενός Δημοκρατικού στον Λευκό Οίκο. Στο άρθρο υπογράμμιζε ότι «ο αμερικανικός στρατός πρέπει να παραμείνει εκτός πολιτικής, με κάθε τρόπο και ανεξαρτήτως συνθηκών».

Το πιό δύσκολο έργο του Μάλεν ήταν να συμβουλεύει τον πρόεδρο Ομπάμα για τον πόλεμο στο Αφγανιστάν. Από τα πρώτα δύσκολα εγχειρήματα ήταν η αντικατάσταση του διοικητή Ντέιβιντ Μακ Κίρναν. Οταν αυτός δεν απάντησε σε ερώτηση ειδικής σημασίας στη διάρκεια τηλεδιάσκεψης με τον Γκέιτς, ο αρχηγός ΓΕΕΘΑ είπε στον προϊστάμενό του «Δεν νομίζω ότι έχουμε το σωστό άνθρωπο εκεί κάτω». Ο Γκέιτς συμφώνησε και ο Μάλεν πρότεινε ως αντικαταστάτη τον Στάνλεϊ Μακ Κρίσταλ.

Στη διάρκεια της μακράς αναθεώρησης της πολιτικής για το Αφγανιστάν στο Λευκό Οίκο, ο Μάλεν είχε αναλάβει τη λεπτή αποστολή να συμβουλεύει, αλλά ποτέ να μην πιέζει τον πρόεδρο. Κατά την κατάθεσή του στο Κογκρέσο τον περασμένο Σεπτέμβριο δεν δίστασε να εκφράσει την προσωπική του άποψη περί της αναγκαίας ενίσχυσης των στρατιωτικών δυνάμεων στο Αφγανιστάν – για να δεχτεί επικρίσεις από τον Ραμ Εμάνιουελ, τον προσωπάρχη του Λευκού Οίκου. Στη συνέχεια ο Μάλεν τήρησε άψογη στάση.

Η απόφαση για το Αφγανιστάν έθεσε σε δοκιμασία την ισορροπία μεταξύ πολιτικής και στρατιωτικής εξουσίας. Κάποιοι φιλελεύθεροι ανησυχούν μήπως ο Μάλεν και οι στρατηγοί «χειρίστηκαν» τον πρόεδρο. Οι συντηρητικοί από την άλλη ισχυρίζονται ότι κακώς ο Μάλεν συμφώνησε με το χρονοδιάγραμμα του προέδρου για την αποχώρηση των αμερικανικών στρατευμάτων μέχρι τον Ιούλιο του 2011. Ομως, η απόφαση για το Αφγανιστάν υπήρξε επίτευγμα, μια σπάνια για την Ουάσιγκτον στιγμή συναίνεσης, αποδεκτής από τις δυο πλευρές.

Ο Μάλεν έχει τους επικριτές του. Ορισμένοι ισχυρίζονται ότι ήταν υπερβολικά ανεκτικός με τον πακιστανικό στρατό, αφήνοντας σε άλλους κυβερνητικούς αξιωματούχους να ζητούν βοήθεια για να καταπολεμηθεί η Αλ Κάιντα. Λένε επίσης ότι το χάρισμα του «εφευρέτη λύσεων» θα τεθεί σε δοκιμασία το 2010 από το Ιράν. Ο Μάλεν δεν θέλει άλλο πόλεμο στην περιοχή, την περασμένη εβδομάδα, όμως, είπε στους διοικητές του «εάν ο πρόεδρος ζητήσει στρατιωτικές εναλλακτικές λύσεις, πρέπει να είμαστε έτοιμοι».

Οταν πρόσφατα συναντήθηκε με τους στρατιώτες στο Αφγανιστάν, τους έδωσε μια συμβουλή άκρως απολυπτική του τρόπου σκέψης του ως προς τη διοίκηση κατά τα πρότυπα του ινδάλματός του, του στρατηγού Τζορτζ Μάρσαλ. «Να ηγείσθε με ηρεμία, να ηγείσθε ακούγοντας», είπε. Η συμβουλή του θύμισε ένα συναίσθημα μάλλον λησμονημένο το 2009 στη θορυβώδη Ουάσιγκτον.

Advertisements

Περί massmeeting
media, politics, etc....

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: