- Λέγεται ότι όταν ξεσπάνε οι κρίσεις, τότε ξεσκεπάζονται οι αλήθειες, καθώς αποκαλύπτονται οι δυνατότητες και οι αδυναμίες των εμπλεκομένων.
Η Γερμανία των ευρωεκλογών υπήρξε μια σαφής επιβεβαίωση του κανόνα αυτού, καθώς μία εβδομάδα μετά το άνοιγμα της ευρωκάλπης, τα πολιτικά κόμματα εκεί δεν μπορούν πλέον να ισχυριστούν τίποτε περισσότερο από αυτό που πραγματικά είναι:
-Οι Σοσιαλδημοκράτες (SPD) μαζί με την εκλογική τους πελατεία έχουν χάσει και την ταυτότητά τους.
-Το συντηρητικό μέτωπο των κομμάτων της Χριστιανικής Ενωσης (Χριστιανοδημοκρατικό και Χριστιανοκοινωνικό Κόμμα -CDU και CSU αντίστοιχα) είναι μια πολιτική δύναμη που αν της τραβήξει κάποιος τα δεκανίκια θα καταρρεύσει.
-Οι συνώνυμοι με τον επάρατο δεξιό νεοφιλελευθερισμό – Φιλελεύθεροι (FDP) στηρίζονται στον πολιτικό μαζοχισμό μιας σεβαστής μερίδας ψηφοφόρων που το προτιμούν, παρά την ευρεία αντίληψη ότι η οικονομική κρίση πηγάζει από τις νεοφιλελεύθερες οικονομικές πολιτικές.
-Και τέλος οι Πράσινοι (Die Grunen)και η Αριστερά (Die Linke) παραμένουν ανίκανοι να εκμεταλλευτούν εκλογικά την κρίση, την οποία πάντα προέβλεπαν και κατάγγελλαν ως αναπόδραστο στάδιο της καπιταλιστικής διαχείρισης.
- Δυσανάγνωστο μήνυμα
Πολλοί όλα αυτά τα συνοψίζουν στη φράση «κρίση του πολιτικού συστήματος», εννοώντας την αδυναμία των πολιτικών κομμάτων να ανταποκριθούν με πειθώ στους ρόλους τους.
Στις μπίρες το έριξε ο ηγέτης των Σοσιαλδημοκρατών Φρανκ Βάλτερ Σταϊνμάιερ. *Κι αυτό δεν επιβεβαιώθηκε μόνο από «τις προεκλογικές γιγαντοαφίσες σε άδειους δρόμους» όπως εύστοχα σημείωσε το «Spiegel» σχολιάζοντας την πρωτοφανή αποχή (47,5%), αλλά και από το δυσανάγνωστο μήνυμα της κάλπης, καθώς χρειάστηκαν αρκετά εικοσιτετράωρα για να ερμηνευτεί το παράδοξο αποτέλεσμα νικητών χωρίς νίκη και ηττημένων που δεν άξιζε να νικηθούν.
*Συγκεκριμένα, οι θριαμβολογίες των Χριστιανοδημοκρατών δεν ευσταθούν, διότι το μέτωπο CDU/CSU στην πραγματικότητα ακολουθεί την κατηφόρα: 48,7% το 1999, 44,5% το 2004 και 38% τώρα. Ετσι, η χαρά τους μάλλον αφορά τα νέα πολιτικά δεκανίκια που θα τους κρατήσουν όρθιους. Δηλαδή, στους Φιλελεύθερους που, αν διατηρήσουν και στις εθνικές εκλογές του Σεπτεμβρίου το (ανεξήγητο) ποσοστό του 11% των ευρωεκλογών, θα μπορούσαν να στηρίξουν μια αμιγώς κεντροδεξιά κυβέρνηση.
*Μια τέτοια εξέλιξη αφήνει εκτός κυβέρνησης το SPD, που με τη συγκυβέρνηση των τελευταίων ετών ως παράταιρο δεκανίκι των Χριστιανοδημοκρατών, μάλλον διευκόλυνε την απώλεια της πολιτικής του ταυτότητας. Κι αυτό επειδή η στήριξη της αντιλαϊκής οικονομικής πολιτικής «Agenda 2010» (γενική λιτότητα) το 2003 με τη συγκυβέρνηση SPD-Πρασίνων δεν φαίνεται να έχει ξεχαστεί από τους εκλογείς του που τους αλίευε κυρίως από την εργατική τάξη.
Αν και (κατά γενική εκτίμηση) η «Agenda 2010» ενίσχυσε την οικονομία της Γερμανίας ώστε να αντέξει ικανοποιητικά τους κραδασμούς από σημερινή κρίση, τα πολιτικά οφέλη δεν τα καρπώθηκε το SPD αλλά οι «συνέταιροι» Χριστιανοδημοκράτες, ίσως λόγω της σύγχυσης που έχει προκληθεί στο εκλογικό σώμα από την παράδοξη συγκυβέρνηση Χριστιανοδημοκρατών/Σοσιαλδημοκρατών από το 2005.
*Οι ευρωεκλογές ξεσκέπασαν και την επικοινωνιακή αδυναμία του σημερινού ηγέτη του SPD Φρανκ Βάλτερ Σταϊνμάιερ, που φάνηκε ανίκανος να αντιμετωπίσει πειστικά τις επιπτώσεις από την τωρινή καθίζηση του κόμματός του. «Κοιμισμένη χελώνα» τον αποκάλεσε η εφημερίδα «Bild», ενώ πιο σεμνός αλλά καυστικότερος ήταν ο σχολιασμός των «Financial Times» ότι «ο Σταϊνμάιερ είναι ό,τι καλύτερο διαθέτει το SPD, αλλά αυτό είναι περισσότερο κόλαφος για τα στελέχη του κόμματος και λιγότερο εγκώμιο για τον ίδιο».
- Ο παράγοντας κρίση
Τέλος, η ευρωκάλπη έδειξε ότι αν το SPD θέλει να ελπίζει σε κάτι καλό στις εκλογές του Σεπτεμβρίου, τότε πρέπει να εύχεται να επαληθευτούν οι εκτιμήσεις των οικονομικών επιτελείων για κορύφωση της οικονομικής κρίσης το φθινόπωρο στη Γερμανία.
*Οσο για τους Πράσινους -το τρίτο κόμμα που ανέδειξε η κάλπη- τα ψέματα τελειώνουν και η διατήρηση της εκλογικής τους δύναμης σε συνθήκες που λογικά θα ευνοούσαν την ενίσχυσή της, αποκάλυψε την αδυναμία της πολιτικής τους παρέμβασης. Μια αδυναμία που τους κάνει να ξανασκέπτονται τη συγκυβέρνηση με το SPD.
*Αντίστοιχα είναι τα πράγματα και για τους Αριστερούς του Οσκαρ Λαφοντέν, που αύξησαν τη δύναμή τους αλλά όχι τόσο όσο περίμεναν. Η εικόνα που συνολικά αποκάλυψε το άνοιγμα της ευρωκάλπης στη Γερμανία είναι ένα τοπίο πολιτικών κομμάτων που όλα αναζητούν ή προσφέρουν δεκανίκια και κανένα δεν μπορεί να ορθοποδήσει μόνο του.
- Του ΑΧΙΛΛΕΑ ΦΑΚΑΤΣΕΛΗ, Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, Κυριακή 14 Ιουνίου 2009
