Ιταλία: Απ’ έξω ροζ, από μέσα μαύρο

• Quo vadis, Italia? Αυτό το ερώτημα θα έθεταν σήμερα οι αρχαίοι πρόγονοι του Σίλβιο Μπερλουσκόνι, του Ουμπέρτο Μπόσι και λοιπών ιθυνόντων.

• Τον περασμένο μήνα, ο πολύνεκρος σεισμός στο Αμπρούτζο ανέδειξε σε όλο του το μεγαλείο «ένα κράτος με πήλινα πόδια», όπως το χαρακτήρισε η «Il Manifesto». Αυτό το μήνα όμως, λίγο πριν απ’ τις ευρωεκλογές, δείχνει για τα καλά τα δόντια του ένα κράτος που γίνεται επικίνδυνο. Μπορεί τα ελεγχόμενα, στην πλειονότητά τους, από τον Μπερλουσκόνι ΜΜΕ να ασχολούνται με τα καραγκιοζιλίκια του «Καβαλιέρε» με διάφορες πιτσιρίκες και το πολύκροτο διαζύγιό του που αποκτά διαστάσεις ριάλιτι σόου, όμως η πολιτική και κοινωνική παργματικότητα αναδύει μια ανησυχητική δυσοσμία: Στην καρδιά της Ενωσης κι εκεί που παλιότερα υπήρχε το ισχυρότερο κομμουνιστικό κόμμα στην Ευρώπη, το κράτος υιοθετεί νόμους με έντονο άρωμα ξενοφοβίας και φασίζουσα χροιά.

• Ο νόμος που ψηφίστηκε πρόσφατα από την ιταλική Βουλή και ο οποίος ανάγει τη λαθρομετανάστευση σε κακούργημα, ίσως είναι απλά «το κερασάκι στην τούρτα». Οταν ολοένα και περισσότεροι μετανάστες δεύτερης γενιάς ή παιδιά μεικτών γάμων κατατάσσονται στον ιταλικό στρατό, ο Μπερλουσκόνι προχωρεί στη δημιουργία ιδιωτικών πολιτοφυλακών, που με πρόσχημα την εγκληματικότητα, στρέφονται όχι μόνο εναντίον των ξένων, αλλά και των ίδιων των γηγενών Ιταλών: είτε αυτοί είναι Τσιγγάνοι, τους οποίους ο νεοφασίστας δήμαρχος της Ρώμης, Τζιάνι Αλεμάνο, επιθυμεί να περιορίσει εντός των τειχών, είτε Νότιοι.

• 

• Σε διάφορα σημεία της βόρειας Ιταλίας, προπύργια της Λέγκας του Ουμπέρτο Μπόσι, νυν υπουργού μεταρρυθμίσεων, γράφονται στους τείχους συνθήματα κατά των Καλαβρέζων, Ναπολιτάνων, Σικελών και λοιπών «ανεπιθύμητων» και πρόσφατα, στο Μιλάνο, ο δημοτικός σύμβουλος της Λέγκας και υποψήφιος για την Ευρωβουλή Μάριο Σαλβίνι πρότεινε την καθιέρωση του απαρτχάιντ στα μέσα μαζικής μεταφοράς: κράτηση ειδικών θέσεων για τους Μιλανέζους και για όλους τους άλλους ό,τι περισσέψει. Η πρόταση προκάλεσε σάλο και δεν προχώρησε, ακόμη τουλάχιστον.

• Αυτό που προκαλεί ακόμα μεγαλύτερη ανησυχία, είναι ο χλευασμός των ιθυνόντων απέναντι στους θεσμούς: Πρώτον, οι κομπασμοί του υπουργού Εσωτερικών Ρομπέρτο Μαρόνι επειδή «ξαπόστειλε» πίσω στη Λιβύη ένα πλοίο φορτωμένο με λαθρομετανάστες παραβιάζοντας τους διεθνείς κανονισμούς περί ασύλου. Δεύτερον, η απαξίωση του Μπόσι απέναντι στην προειδοποίηση του προέδρου της Δημοκρατίας, Τζόρτζιο Ναπολιτάνο, για αποφυγή της ξενόφοβης ρητορικής: «Τι με νοιάζει τι λέει ο Ναπολιτάνο; Εγώ ακούω τί λέει ο κόσμος».

• Ο κόσμος, ο οποίος, απέναντι σε μια αριστερά σε βαθιά κρίση, έφερε πέρυσι και πάλι στην εξουσία τον Μπερλουσκόνι και τη Λέγκα, τους στηρίζει κι ετοιμάζεται να τους ξαναψηφίσει: Το 53% των Ιταλών, σύμφωνα με τις επίσημες μετρήσεις, έχει θετική γνώμη για τον πρωθυπουργό (75% σύμφωνα με τις δικές του, ανεπίσημες μετρήσεις). Είναι κατά 3% λιγότεροι σε σχέση με τον προηγούμενο μήνα κι αυτό, όπως πιστεύεται, εξαιτίας των προσωπικών και όχι των πολιτικών σκανδάλων.

• «Προτιμώ να αυτοκτονήσω, παρά να επιστρέψω στην Ιταλία. Αυτή η χώρα με τρομάζει», διαμηνύει, στο μεταξύ, από τη Βραζιλία ο πρώην μαχητής της άκρας αριστεράς, Τσεζάρε Μπατίστι, η έκδοση του οποίου εκκρεμεί. Ποιος μπορεί να του ρίξει άδικο;

• Της ΚΟΡΙΝΑΣ ΒΑΣΙΛΟΠΟΥΛΟΥ, Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, Κυριακή 17 Μαΐου 2009