Μια δύσκολη αποστολή για τον νέο ηγέτη της ιταλικής Κεντροαριστεράς

Ο 50χρονος Ντάριο Φραντσεσκίνι πρέπει να τερματίσει την κρίση στο Δημοκρατικό Κόμμα

• ΡΩΜΗ. Με τη δύσκολη αποστολή να βγάλει την Κεντροαριστερά από την κρίση διαρκείας ανέλαβε τα ηνία του ιταλικού Δημοκρατικού Κόμματος ο Ντάριο Φραντσεσκίνι. Ο 50χρονος πρώην Χριστιανοδημοκράτης ανήλθε στην ηγεσία μετά την παραίτηση, την περασμένη Τρίτη, του Βάλτερ Βελτρόνι , στον απόηχο μιας πανωλεθρίας στις τοπικές εκλογές της Σαρδηνίας.

Βετεράνος πολιτικός, ο κ. Φραντσεσκίνι ήταν το Νο 2 μετά τον κ. Βελτρόνι στο Δημοκρατικό Κόμμα, που τον εξέλεξε με 1.047 από τις συνολικά 1.258 ψήφους. Ο μοναδικός αντίπαλός του, πρώην υπουργός Αμυνας Αρτούρο Παρίζι, εξασφάλισε μόλις 92 ψήφους. «Η αισιοδοξία επανήλθε, η εμπιστοσύνη επανήλθε,καθώς και η θέληση να αγωνιστούμε» δήλωσε ο Ντάριο Φραντσεσκίνι μετά την εκλογή του από τα μέλη του κόμματος, στη Ρώμη. Εχοντας στο παρελθόν περάσει από τους Χριστιανοδημοκράτες, έγινε μέλος του Δημοκρατικού Κόμματος όταν αυτό σχηματίστηκε από τον Βάλτερ Βελτρόνι το 2007 και ουσιαστικά ήταν ο δεύτερος στην ιεραρχία.

Ο Βάλτερ Βελτρόνι επικρίθηκε έντονα επειδή δεν κατάφερε να επωφεληθεί από τις απώλειες της κυβερνητικής παράταξης ούτε κατά την περίοδο της βαθιάς ύφεσης. Ηγήθηκε της Κεντροαριστεράς στις γενικές εκλογές του περασμένου Απριλίου, μετά την παραίτηση του πρωθυπουργού Ρομάνο Πρόντι, αλλά έχασε από τον Σίλβιο Μπερλουσκόνι και τους συμμάχους του.

Ο Ντάριο Φραντσεσκίνι γεννήθηκε στη Φεράρα τον Οκτώβριο του 1958 και ήταν δικηγόρος το επάγγελμα. Υπήρξε στέλεχος του κόμματος της Χριστιανικής Δημοκρατίας, που στη συνέχεια μετασχηματίστηκε στο Λαϊκό Ιταλικό Κόμμα, αλλά και εκ των ιδρυτών της Μαργαρίτας, τον Ιούλιο του 2001. Μετά την ίδρυση του Δημοκρατικού Κόμματος, στις 14 Οκτωβρίου του 2007, έγινε αναπληρωτής Γραμματέας.

Ανέλαβε για πρώτη φορά κυβερνητική θέση στην κυβέρνηση του Μάσιμο ντ΄ Αλέμα, το 2000. Το 2006 κυκλοφόρησε το πρώτο του μυθιστόρημα, που του εξασφάλισε βραβείο στη Γαλλία το 2007, ενώ την ίδια χρονιά κυκλοφόρησε και το δεύτερο μυθιστόρημά του. Θα βρίσκεται στα ηνία του Δημοκρατικού Κόμματος ως το συνέδριο του Οκτωβρίου.

• ΤΟ ΒΗΜΑ, Τρίτη 24 Φεβρουαρίου 2009

Ο Ομπάμα «κλέβει» τους καλούς καθηγητές από το Χάρβαρντ

Αναλαμβάνουν θέσεις στη νέα κυβέρνηση- διαμαρτύρονται οι φοιτητές

• ΟΥΑΣΙΓΚΤΟΝ. Μένεα πνέοντες εναντίον του προέδρου Μπαράκ Ομπάμα οι φοιτητές του Χάρβαρντ ζητούν πίσω τους… καθηγητές. Το πιο φημισμένο σε ολόκληρο τον κόσμο πανεπιστήμιο υπέστη κανονική αφαίμαξη καθώς τα μεγάλα μυαλά επιστρατεύθηκαν από τους Δημοκρατικούς για να αναλάβουν υψηλά κυβερνητικά πόστα, αφήνοντας κενές τις έδρες τους, προς μεγάλη απογοήτευση της φοιτητικής κοινότητας η οποία διαμαρτύρεται έντονα μέσω της εφημερίδας «Τhe Ηarvard Crimson» που εκδίδει η Ενωση Φοιτητών από το 1873 (συντάκτης της υπήρξε και ο αείμνηστος Τζον Κένεντι, της τάξεως 1940).

Γεγονός είναι ότι ο νέος πρόεδρος των ΗΠΑ χρειάζεται την αφρόκρεμα της επιστημονικής διανόησης προκειμένου να προσφέρει ουσιαστικό κυβερνητικό έργο- σε καιρούς πολύ δύσκολους. Απευθύνθηκε λοιπόν κατά κύριο λόγο στην ξακουστή Κennedy School of Government (Σχολή Διακυβέρνησης Κένεντι), παραδοσιακή «δεξαμενή σκέψης» των Δημοκρατικών. Πρώτον «ψάρεψε» τον καθηγητή Λάρι Σάμερς, πρώην πρύτανη ο οποίος θεωρείται «γκουρού» της παγκοσμιοποίησης.

Ο διαπρεπής επιστήμων ανέλαβε επικεφαλής του Εθνικού Οικονομικού Συμβουλίου, δηλαδή του συμβουλευτικού οργάνου που αποτελεί το δεξί χέρι του προέδρου στη χάραξη της οικονομικής πολιτικής. Απέσπασε επίσης τοποθετώντας την σε υψηλή θέση στο Συμβούλιο Εθνικής Ασφαλείας την καθηγήτρια Σαμάνθα Πάουερ, η οποία μετείχε ενεργά και στην προεκλογική εκστρατεία του, αλλά αναγκάστηκε να αποχωρήσει εξαιτίας ενός άστοχου χαρακτηρισμού: είχε αποκαλέσει «τέρας» τη Χίλαρι Κλίντον (την εποχή κατά την οποία διεκδικούσε το χρίσμα).

Δύο ακόμη αστέρες της Κennedy School αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τις έδρες τους. Είναι ο Τζέφρι Λίμπμαν που ανέλαβε συνδιευθυντής Υπηρεσίας Διοίκησης και Προϋπολογισμού και ο Τζον Χόλντρεν, διάσημος ερευνητής και ασυμβίβαστος προστάτης του περιβάλλοντος, ο οποίος τοποθετήθηκε σε θέση-κλειδι, επικεφαλής της Υπηρεσίας Επιστήμης και Τεχνολογίας και ειδικός σύμβουλος του προέδρου.

Σε αντιστάθμισμα, πράγμα που σε καμία περίπτωση δεν συμπληρώνει τα κενά, επέστρεψαν στο Χάρβαρντ κάποιοι καθηγητές που υπηρετούσαν στην κυβέρνηση του Τζορτζ Μπους όπως η πρώην σύμβουλος σε θέματα ασφαλείας Μέγκαν Ο΄ Σάλιβαν και ο Νίκολας Μπερνς, ο οποίος είχε διατελέσει Νο2 στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ, τόσο επί υπουργίας Κόλιν Πάουελ όσο και επί υπουργίας Κοντολίζας Ράις, αλλά και πρεσβευτής των ΗΠΑ στην Αθήνα.

Εκτός από την Κennedy School απώλειες σημειώθηκαν τόσο στη Σχολή Οικονομικών Επιστημών του Χάρβαρντ όσο και στη Νομική Σχολή. Από την πρώτη αποχώρησε ο Τζέρεμι Στάιν, προκειμένου να προσφέρει τις υπηρεσίες του στον Λευκό Οίκο ως πολύτιμος συνεργάτης του κ. Σάμερς. Και από τη δεύτερη ο Κας Σαστάιν, σύζυγος της Σαμάνθα Πάουερ, ο οποίος ανέλαβε επικεφαλής του Γραφείου Πληροφοριών και Συντονισμού, μιας νευραλγικής υπηρεσίας από την οποία θεωρούνται όλα τα κυβερνητικά διατάγματα και νομοσχέδια για τον τελικό έλεγχο, προκειμένου να διαπιστωθεί αν συνάδουν προς την πολιτική του προέδρου.

Ετσι, πολλοί φοιτητές έμειναν στα «κρύα του λουτρού» και μάλιστα χωρίς έγκαιρη προειδοποίηση: «Μας πληροφόρησαν την τελευταία στιγμή ότι τα μαθήματα δεν θα γίνουν» δήλωσε εμφανώς αγανακτισμένος ο πρόεδρος της φοιτητικού συλλόγου Μπέντζαμιν Πολκ.

• ΤΟ ΒΗΜΑ, Τρίτη 24 Φεβρουαρίου 2009

ΙΤΑΛΙΑ: Αντιδρούν στις «περιπολίες πολιτών»

• ΡΩΜΗ. Εντονες είναι οι αντιδράσεις για το νέο πακέτο μέτρων που ψήφισε η ιταλική κυβέρνηση για την αντιμετώπιση των βιασμών που παρουσιάζουν ανησυχητική αύξηση στην Ιταλία. Οι λεγόμενες «περιπολίες εθελοντών» πολιτών που προβλέπει το σχέδιο δημιουργούν εύλογες ανησυχίες, όχι μόνο στην αντιπολίτευση αλλά και στους εχέφρονες πολίτες, που φοβούνται ότι η ανάθεση της αστυνόμευσης σε ερασιτέχνες και «ανησυχούντες πολίτες» εγκυμονεί πολλά απρόβλεπτα.

Μετά τις επιφυλάξεις που εξέφρασε ο πρόεδρος της Δημοκρατίας αλλά και το Βατικανό, ο πρωθυπουργός Σίλβιο Μπερλουσκόνι διαβεβαίωσε ότι «δεν πρόκειται για πραγματικές περιπολίες»αλλά απλώς για δυνατότητα που δίδεται σε κάθε δήμαρχο να ορίζει κάποιους ιδιώτες, πρώην αστυνομικούς, απόστρατους στρατιωτικούς και ασκούντες συναφή επαγγέλματα που θα περιφέρονται σε δρόμους, πλατείες και «ευαίσθητα σημεία» της πόλης άοπλοι, με ένα φορητό τηλέφωνο, με το οποίο θα ειδοποιούν την Αστυνομία μόλις υποπέσει στην αντίληψή τους κάποια ύποπτη κίνηση ή κάποια μοναχική γυναίκα που διατρέχει κίνδυνο.

Η ακριβής αποστολή και η τυχόν δραστηριοποίηση των «volontari per la sicurezza» (εθελοντές για την ασφάλεια) θα αποφασίζεται από τους δημάρχους της κάθε πόλης, δεδομένου ότι ήδη δραστηριοποιούνται ατύπως τέτοιες ομάδες από άτομα που διαθέτουν κάποια σχετική πείρα, ώστε να έχουν «πλήρη επίγνωση του ρόλου και των αρμοδιοτήτων τους», όπως δήλωσε ο υπουργός Εσωτερικών Ρομπέρτο Μαρόνι.

Ενα άλλο μέτρο είναι η απευθείας φυλάκιση με συνοπτικές διαδικασίες για τους βιαστές, οι οποίοι χάνουν το ευεργέτημα του κατ΄ οίκον περιορισμού που προβλέπει η ιταλική νομοθεσία για τους πάσης φύσεως υπόπτους. Οσοι καταδικάζονται για βιασμό δεν θα έχουν δυνατότητα μείωσης της ποινής τους, έστω και αν είναι υποδειγματική η διαγωγή τους μέσα στη φυλακή. Ο Ιατρικός Σύλλογος πάντως εξέφρασε την αντίθεσή του για την παράγραφο του σχεδίου που επιβάλλει στους γιατρούς να καταδίδουν στις Αρχές όσους λαθρομετανάστες καταφεύγουν για περίθαλψη σε νοσοκομεία ή ιατρεία, και μάλιστα σε σχετική ανακοίνωση αναφέρει ότι θα επιβάλλει πειθαρχικές κυρώσεις σε όσους προβαίνουν σε τόσο κατάφωρη παράβαση της ιατρικής δεοντολογίας.

• ΤΟ ΒΗΜΑ, Τρίτη 24 Φεβρουαρίου 2009

Η Ουάσιγκτον, η Μόσχα και η «μικρομεσαία» Αγκυρα

• ΟΥΑΣΙΓΚΤΟΝ. «Πρέπει να ξανακερδίσουμε την Τουρκία». Είναι το μήνυμα-σλόγκαν που, ελαφρώς παραφρασμένο, ακούγεται εδώ και μήνες στην Ουάσιγκτον από πλείστους «μισθοφόρους» της Άγκυρας και ανεγκέφαλες, άλλως πώς αποκαλούμενες «δεξαμενές σκέψεις»…

Σχετικά ήταν και τα σχόλια και με αρκετή μάλιστα επιτακτικότητα των συνήθων ανησυχούντων για τις αμερικανο-τουρκικές σχέσεις, εξαιτίας της πρόσφατης αναβαθμισμένης και μεγαλοπρεπούς, ως είθισται σε Οθωμανούς πασάδες, επίσκεψης του Τούρκου προέδρου Γκιουλ στη Μόσχα.

Η «ένταση» των ανησυχιών έφτασε βαθμιαία στη «διαπασών» από τότε που ο Ομπάμα κλείδωσε το χρίσμα των Δημοκρατικών γιατί, αντίθετα από την προεξοφλούμενη και μη εμπνέουσα ανησυχία για τα τουρκικά συμφέροντα Χίλαρι Κλίντον, οι εκπρόσωποι των τουρκικών συμφερόντων αισθάνθηκαν πως ο νέος κάτοικος του Λευκού Οίκου θα «έπρεπε να εμπεδώσει» πως δεν μπορεί να κάνει βήμα στην αμερικανική εξωτερική πολιτική άνευ της συνδρομής της Τουρκίας.

Ετσι, προς απογοήτευσή τους και παρά τα διοργανωθέντα συνέδρια, τις ομιλίες και συζητήσεις στα διάφορα βαρύγδουπα ιδρύματα της Ουάσιγκτον και τις «μελέτες» που ξεφύτρωναν σαν τα μανιτάρια για την «εξαιρετική χρησιμότητα» της Τουρκίας στη «μεσολάβηση επίλυσης» ποικίλων ζητημάτων διεθνούς ενδιαφέροντος, ο Τζορτζ Μίτσελ, ο νέος μεσολαβητής για το Μεσανατολικό, δεν έκανε στάση στην Αγκυρα.

• Ο «αποκλεισμός»

Ο «αποκλεισμός» της Τουρκίας από τη μεσολάβηση στο Μεσανατολικό -όπως τουλάχιστον έγινε αντιληπτή η μη συμπερίληψη της Τουρκίας στην περιοδεία Μίτσελ- εξωτερίκευσε με το «ξέσπασμα Ερντογάν» στο Νταβός τη βαθύτερη πεποίθηση περί «εμπαιγμού» της Αγκυρας στην όλη διαδικασία.

Αυτό έφερε στην επιφάνεια, με πρόσχημα την «αξιοπιστία» της Τουρκίας -από τη «συμπεριφορά» Ερντογάν- στη διεθνή πολιτική σκηνή, νέες αμφισβητήσεις από τους γνωστούς κύκλους στο Washington Institute for Near East Policy (WINEP) και θεωρίες περί της «κρυφής ισλαμικής ατζέντας» του Τούρκου πρωθυπουργού. Ετσι, ηγέρθησαν σχετικά διλήμματα προ ημερών σ’ ένα από αυτά τα «συνέδρια» του WINEP, με την υπόδειξη πως η Ουάσιγκτον θα πρέπει να «επιλέξει πλευρές στην παρατεταμένη διαμάχη της Τουρκίας για κοσμικότητα και δημοκρατία, στην οποία αναμειγνύονται το κυβερνών κόμμα ΑΚΡ και οι αντιπάλοί του (στρατιωτικοί)», καθώς η κυβέρνηση Ομπάμα «αντιμετωπίζει μια σειρά από επικείμενες αποφάσεις στην ανάπτυξη αμερικανικής πολιτικής έναντι της Τουρκίας».

Κατ’ αυτούς, κριτήριο στην επιλογή της Ουάσιγκτον θα πρέπει να είναι το κατά πόσον οι Ηνωμένες Πολιτείες «θα καταφέρουν να πείσουν το απρόθυμο ΑΚΡ να υποστηρίξει τις προσπάθειες των ΗΠΑ σε ζητήματα που φτάνουν από το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν μέχρι τις ρωσικές περιφερειακές φιλοδοξίες».

Τους διοργανωτές της συζήτησης «συνέφερε» από τον οίστρο τους ο πλέον αξιόλογος περί τα τουρκικά αναλυτής Ιαν Λέσερ, ο οποίος, αντίθετα, υπογράμμισε πως είναι η Τουρκία αυτή που «θα ‘χει δυσκολίες στο ν’ αποσπάσει την προσοχή της αμερικανικής κυβέρνησης» λόγω ποικίλων συγκυριών και συμπεριφορών, κάτι που, σημειωτέον, έγινε αρκούντως εμφανές κατά την «πρώτη» Μίτσελ στη Μέση Ανατολή.

Εν πάση περιπτώσει, τα ερωτήματα που εγείρονται στον αμερικανικό Τύπο συνοψίζονται στο κατά πόσον η Τουρκία εξακολουθεί ν’ αποτελεί σύμμαχο της Δύσης ή βρίσκεται στην αναζήτηση ενός νέου προσανατολισμού.

Παρά τον σχετικό σκεπτικισμό που υποδηλώνει το έντεχνα διοχετευόμενο κλίμα περί «απώλειας» της Τουρκίας -σλόγκαν της δεκαετίας του ’90-, μια ψυχραιμότερη εκτίμηση έγκυρων κύκλων για την επίσκεψη Γκιουλ στη Μόσχα σταματά στη διαπίστωση πως πρόκειται περί «διορθωτικών κινήσεων» της Αγκυρας κάτω από τις σημερινές γεωπολιτικές συγκυρίες και δεν πρόκειται περί μονιμότερης μετακίνησης της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής προς ανατολάς, ως αποτέλεσμα της αντίληψης εδραίωσης μιας αυξημένης προσοχής και φρέσκιας αυτοπεποίθησης της γείτονος στα τεκταινόμενα της περιοχής της.

Μέσα από τις διακηρύξεις περί στρατηγικής συνεργασίας Μόσχας και Αγκυρας, κύκλοι στην Ουάσιγκτον δίνουν πολύπλευρες ερμηνείες, αλλά στέκονται στη «δεσπόζουσα» κατ’ αυτούς πεποίθηση περί ενός έντονου στοιχείου ανταγωνισμού, που ούτως ή άλλως ουδέποτε εξέλιπε εδώ και αιώνες από τις σχέσεις των δύο γειτονικών αυτοκρατοριών, που επί του προκειμένου έχει να κάνει με τον έλεγχο των εξελίξεων στον Καύκασο.

• Οι «εναγκαλισμοί»

Ετσι, πέραν των οιωνδήποτε εντυπώσεων και «εναγκαλισμών», αυτό που φαίνεται ν’ αποτελεί βεβαιότητα είναι πως επ’ ουδενί η Μόσχα θα επιτρέψει στην Αγκυρα να διαδραματίσει σημαντικό ρόλο σ’ ένα χώρο που θεωρεί ως «φυσικό» της πεδίο, παρά το γεγονός ότι ο Ρώσος πρόεδρος Μεντβιέντεφ επέλεξε να μην αντιδράσει στις δηλώσεις Γκιουλ, προ της αφίξεώς του εκεί, με τις οποίες εκείνος «χαμήλωνε» τη Ρωσία σε «μία» από τις περιφερειακές δυνάμεις του Καυκάσου (σ.σ. εννοείται πως η Τουρκία, κατά Γκιουλ, είναι η έτερη περιφερειακή δύναμη της περιοχής).

Η «ψυχραιμία» Μεντβιέντεφ στις προηγηθείσες δηλώσεις Γκιουλ εξηγείται από το γεγονός ότι αυτές «εξυπηρέτησαν» τη ρωσική πλευρά να μιλήσει για αποκλεισμό των ΗΠΑ από τον Καύκασο, λέγοντας πως «δεν θα πρέπει να συμμετάσχουν άλλες χώρες εκτός περιοχής» στην αντιμετώπιση ζητημάτων ασφαλείας του Καυκάσου.

Επιπλέον, δε, διαπιστώσεις που έγιναν στη Μόσχα για «περαιτέρω εμβάθυνση της σχέσης στον στρατηγικό ενεργειακό τομέα» συνοδεύονται από σχόλια αναλυτών πως η Τουρκία είναι «εξαιρετικά εξαρτημένη» από το ρωσικό πετρέλαιο και αέριο και, επιπροσθέτως, είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς πως η Ρωσία θα εμπιστευτεί την Τουρκία, η οποία αποτελεί «κλειδί» στον δυτικό αγωγό του Ναμπούκο, τον ανταγωνιστικό στον ρωσικό αγωγό του Νοτίου Διαδρόμου (South Stream).

Εν γνώσει όλων αυτών, προφανώς, ο Μαρκ Πάρις του ιδρύματος Brookings (σ.σ. πρώην Αμερικανός πρέσβης στην Τουρκία) εξέφρασε σοβαρές αμφιβολίες κατά πόσον η Ρωσία «θα μπορέσει κάποτε ν’ αποτελέσει εναλλακτική λύση στη στρατηγική συνεργασία (της Τουρκίας) με την Ουάσιγκτον και τη Δύση γενικότερα».

Ωστόσο, πέρα και πάνω απ’ όλα αυτά, στην Ουάσιγκτον και στη Μόσχα αντιλαμβάνονται πως, σε τελική ανάλυση, αργά ή γρήγορα οι δύο αυτές πρωτεύουσες θα πρέπει να ‘ρθουν σε απευθείας συνεννόηση και συντονισμό για την αντιμετώπιση προβλημάτων της εποχής και οι λοιποί παίκτες, οι «μικρομεσαίοι», θα παραμείνουν αυτό που πάντα ήταν, ήτοι πιόνια πάνω στη διεθνή σκακιέρα.

• Δ.Π. ΔΗΜΑΣ, ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 23/02/2009

Ο βετεράνος Ντάριο Φραντσεσκίνι στο τιμόνι του Δημοκρατικού Κόμματος

• Ο Ντάριο Φραντσεσκίνι είναι ο νέος ηγέτης της Κεντροαριστεράς στην Ιταλία, που παίρνει το τιμόνι του ιταλικού Δημοκρατικού Κόμματος, το οποίο είχε μείνει ακέφαλο μετά την παραίτηση, την περασμένη Τρίτη, του Βάλτερ Βελτρόνι, στον απόηχο μιας σημαντικής εκλογικής ήττας στις τοπικές εκλογές της Σαρδηνίας. Βετεράνος πολιτικός, ο Φραντσεσκίνι ήταν το νούμερο δύο μετά τον Βελτρόνι στο Δημοκρατικό Κόμμα, που το Σάββατο τον εξέλεξε με ψήφους 1.047 από τις συνολικά 1.258. Ο μοναδικός αντίπαλός του, πρώην υπουργός Αμυνας Αρτούρο Παρίζι, εξασφάλισε μόλις 92 ψήφους.

«Η αισιοδοξία επανήλθε, η εμπιστοσύνη επανήλθε, καθώς και η θέληση να αγωνιστούμε», δήλωσε ο Ντάριο Φραντσεσκίνι μετά την εκλογή του από τα μέλη του κόμματος, στη Ρώμη.

Εχοντας στο παρελθόν περάσει από τους Χριστιανοδημοκράτες, έγινε μέλος του Δημοκρατικού Κόμματος όταν αυτό σχηματίστηκε από τον Βάλτερ Βελτρόνι το 2007 και ουσιαστικά ήταν ο δεύτερος στην ιεραρχία.

Ο Βάλτερ Βελτρόνι επικρίθηκε έντονα επειδή δεν κατάφερε να επωφεληθεί από τις απώλειες της κυβερνητικής παράταξης ούτε κατά την περίοδο της βαθιάς ύφεσης. Ηγήθηκε της Κεντροαριστεράς στις γενικές εκλογές του περασμένου Απριλίου μετά την παραίτηση του πρωθυπουργού Ρομάνο Πρόντι, αλλά έχασε από τον Σίλβιο Μπερλουσκόνι και τους συμμάχους του.

Ο Ντάριο Φραντσεσκίνι γεννήθηκε στη Φεράρα τον Οκτώβριο του 1958 και ήταν δικηγόρος στο επάγγελμα.

Υπήρξε στέλεχος του κόμματος της Χριστιανικής Δημοκρατίας που στη συνέχεια μετασχηματίστηκε στο Λαϊκό Ιταλικό Κόμμα, αλλά και εκ των ιδρυτών της Μαργαρίτας (τον Ιούλιο του 2001). Με τη γέννηση του Δημοκρατικού Κόμματος, στις 14 Οκτωβρίου του 2007, έγινε αναπληρωτής γραμματέας του κόμματος. Πήρε για πρώτη φορά κυβερνητική θέση στην κυβέρνηση Ντ’ Αλέμα (1999-2000) και το 2001 εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής.

Πέρα από την έντονη πολιτική του δράση, το 2006 κυκλοφόρησε το πρώτο του μυθιστόρημα που του εξασφάλισε το 2007 το πρώτο του βραβείο στη Γαλλία, ενώ την ίδια χρονιά κυκλοφόρησε και το δεύτερο μυθιστόρημά του.

Θα βρίσκεται στα ηνία του Δημοκρατικού Κόμματος μέχρι το συνέδριο του Οκτωβρίου και στόχος του θα είναι η αναδιάρθρωση του κόμματος, που πλήττεται από έριδες και κρούσματα διαφθοράς.

• ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΤΖΑΒΑΡΑ (Πηγές: BBC, it.wikipedia.org), ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 23/02/2009

Ντάριο Φραντσεσκίνι, ο νέος ηγέτης της ιταλικής κεντροαριστεράς

• Ο Ντάριο Φραντσεσκίνι είναι ο νέος ηγέτης της ιταλικής κεντροαριστεράς, ύστερα από τις εκλογές που πραγματοποιήθηκαν χθες στο Δημοκρατικό Κόμμα και την παραίτηση του Βάλτερ Βελτρόνι.

Ο Franceschini στη Ferrara

Ο Βελτρόνι παραιτήθηκε την περασμένη εβδομάδα, λόγω της ήττας του κόμματός του στις περιφερειακές εκλογές της Σαρδηνίας. Ο 50χρονος Φραντσεσκίνι, ο οποίος ήταν το νούμερο 2 -μετά τον Βελτρόνι- στην ηγεσία του Κόμματος, αναλαμβάνει τα ηνία μέχρι το συνέδριο του Οκτωβρίου σε μία περίοδο δύσκολη για την ιταλική αντιπολίτευση κι ενώ ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι παραμένει ισχυρός, παρά την οικονομική ύφεση. “Η αισιοδοξία επέστρεψε, η εμπιστοσύνη επέστρεψε, το ίδιο και η θέληση για αγώνα”, δήλωσε ο Φραντσεσκίνι, αμέσως μετά τη νίκη του. Κύριος στόχος του θα είναι τώρα η αναδιοργάνωση του Κόμματος, που πλήττεται από εσωτερικές έριδες και σκάνδαλα διαφθοράς.

Πρόθυμος σύμμαχος και γείτονας. Καναδοί, συντηρητικοί και φιλοπόλεμοι

• Του MARC-OLIVIER BHERER*

Στον συντηρητικό Στίβεν Χάρπερ αρέσουν οι κοινοβουλευτικοί καβγάδες. Εξελέγη πρώτη φορά το 2006 και επανεξελέγη στις 14 Οκτωβρίου 2008, έπειτα από πρόωρες βουλευτικές εκλογές. Αμέσως θέλησε να επιβάλει δέσμη υπερφιλελεύθερων μέτρων ως απάντηση στη διεθνή κρίση, τα οποία ξεσήκωσαν τέτοια πολεμική, ώστε η πλειοψηφούσα στο Κοινοβούλιο αντιπολίτευση πιθανόν σύντομα να ψηφίσει πρόταση μομφής κατά της κυβέρνησης και να προκαλέσει νέες εκλογές. Η διαμάχη αυτή εκτυλίσσεται, σε μεγάλο βαθμό, στο πεδίο της εξωτερικής πολιτικής. Ο Χάρπερ, ο οποίος έχει μετατρέψει τη χώρα του σε πρωταγωνιστή του πολέμου στο Αφγανιστάν, ακολουθεί επιθετική διπλωματία.

Η στροφή της εξωτερικής πολιτικής του Καναδά, μιας δύναμης με φθίνουσα διεθνή επιρροή, αντανακλά τη «στρατιωτικοποίηση» των διεθνών σχέσεων κατά τη διάρκεια των τελευταίων ετών: παλαιότερα, η Οτάβα, όπως και το Παρίσι, επιθυμούσαν να διαφοροποιούνται από την Ουάσιγκτον, διακηρύσσοντας ότι ακολουθούν «φιλεύσπλαχνη» εξωτερική πολιτική και υποστηρίζοντας τη διεθνή συνεργασία. Σήμερα, οι δύο πρωτεύουσες ανεβάζουν τους τόνους για να ανακτήσουν το χαμένο τους γόητρο.

Ο πόλεμος στο Αφγανιστάν προσέφερε στον Χάρπερ την ευκαιρία που επιζητούσε. Αν και η κοινή γνώμη αντιτίθεται στον πόλεμο, εδώ και πολύ καιρό, ο Χάρπερ εμποδίζει τη δημόσια συζήτηση, υιοθετώντας από τις ΗΠΑ εθνικιστικά συνθήματα του τύπου «να υποστηρίξουμε τους στρατιώτες μας».

Η επωδός του «πολέμου κατά της τρομοκρατίας», τόσο προσφιλής στον Τζορτζ Μπους, δεν τον ενοχλεί. Ομως η τρομοκρατία δεν είναι το κύριο μέλημά του. Οπως υπογραμμίζει ο ειδικός σε θέματα διεθνών σχέσεων Ντιουάν Μπρατ: «(Ο Χάρπερ) επεδίωκε να εκμεταλλευτεί τη στρατιωτική παρουσία της χώρας στο Αφγανιστάν για να την επαναφέρει στο διεθνές προσκήνιο. Πολλοί είχαν επισημάνει τη μεγάλη απώλεια επιρροής του Καναδά. Κατά την επίσκεψή του στο Αφγανιστάν (τον Μάρτιο του 2006, στο πρώτο ταξίδι του στο εξωτερικό μετά την εκλογή του), ο Χάρπερ δήλωσε ότι η αποστολή αυτή είχε ως στόχο την υπεράσπιση των συμφερόντων του Καναδά: ήταν, επίσης, μια ευκαιρία για τη χώρα να δείξει ηγετικό πρόσωπο.

Πραγματικά, λίγο μετά την ανάληψη των καθηκόντων του, αυξάνει τον λειτουργικό προϋπολογισμό των ενόπλων δυνάμεων κατά 1,1 δισ. καναδικά δολάρια τον χρόνο και θέτει 17,1 δισ. καναδικά δολάρια στη διάθεση του υπουργείου Αμυνας για την αγορά στρατιωτικού εξοπλισμού(1).

• Πάσα προς τον Χάρπερ

Οι δαπάνες αυτές εγκρίθηκαν εύκολα, στον βαθμό που, από το οικονομικό έτος 1997-98, το κράτος παρουσιάζει συνεχώς μεγάλα δημοσιονομικά πλεονάσματα. Κατά κάποιον τρόπο, οι φιλελεύθεροι προετοίμασαν το έδαφος για τη συντηρητική επανάσταση που ήθελε να φέρει ο Χάρπερ, με τη σημαντική αποδυνάμωση του κράτους που είχαν οικοδομήσει τριάντα χρόνια πριν. Οι φιλελεύθεροι απάλλαξαν το κράτος από τα χρέη του, ακολουθώντας ένα σκληρό πρόγραμμα «αποτοξίνωσης», και εφοδίασαν τους συντηρητικούς με τους πόρους που χρειάζονταν για να μεταμορφώσουν τη χώρα.

Αυτή η εποχή των παχειών αγελάδων συνέπεσε χρονικά με την ήττα του καναδικού στρατιωτικού δόγματος των τελευταίων πενήντα ετών, που ήταν επικεντρωμένο σε αποστολές διατήρησης της ειρήνης. Ο στρατηγός Ρικ Χίλιερ, επικεφαλής των καναδικών ενόπλων δυνάμεων, αποδείχθηκε ιδανικός συνοδοιπόρος για τον Χάρπερ. Είναι ο πρώτος από τους στρατηγούς του που έχει σπουδάσει στις Ηνωμένες Πολιτείες. Εφερε μαζί του την κουλτούρα της μάχης και την ελευθερία έκφρασης των αμερικανών στρατηγών, οι οποίες απέχουν πολύ από τους χαμηλούς τόνους που γενικά υιοθετούσαν οι καναδοί ομόλογοί τους.

Ο Χίλιερ χρησιμοποιεί έναν φιλοπόλεμο τόνο που θυμίζει συχνά την τεξανή κομπορρημοσύνη, ενώ προβαίνει τακτικά σε δημόσιες δηλώσεις, ζητώντας περισσότερα κονδύλια: Οι Ταλιμπάν είναι «απεχθείς δολοφόνοι και καθίκια» και οι καναδικές ένοπλες δυνάμεις «δεν είναι ένα κρατικό όργανο όπως τα άλλα: η δουλειά μας είναι να σκοτώνουμε». Τον Χίλιερ, που αποστρατεύτηκε τον περασμένο Ιούλιο, αντικατέστησε ο πιο μετριοπαθής στρατηγός Ουόλτερ Νάτιντσικ, ο οποίος, όμως, έχει εκπαιδευτεί επίσης στις Ηνωμένες Πολιτείες. Πρόκειται για μια τοποθέτηση που ενισχύει την προσχώρηση των καναδικών ενόπλων δυνάμεων στο αμερικανικό στρατιωτικό δόγμα ασφαλείας.

Τριάντα χρόνια πριν, ο Καναδάς επιθυμούσε να είναι «καταφύγιο απέναντι στον μιλιταρισμό» της γειτονικής του χώρας… Πιστός στις θέσεις των καναδών συντηρητικών, ο Χάρπερ θεωρεί τη σχέση με τις Ηνωμένες Πολιτείες ζωτικής σημασίας για τη χώρα. Το Φιλελεύθερο Κόμμα δεν έχει πολύ διαφορετική άποψη, διαφέρει, όμως, ο ζήλος με τον οποίο προσπαθεί να ευχαριστήσει τον Λευκό Οίκο. Για τον πρωθυπουργό, αντίθετα, η στενή συνεργασία με την Ουάσιγκτον αποτελεί τον κύριο μοχλό που θα επιτρέψει στην Οτάβα να ανακτήσει τη διεθνή επιρροή της. «Η επιτάχυνση της παγκοσμιοποίησης επιτρέπει σε νέες δυνάμεις, όπως η Ρωσία, η Κίνα, η Ινδία, να αναδυθούν», εξηγεί ο Ζαν Ντοντλέν, ειδικός σε θέματα καναδικής εξωτερικής πολιτικής στο πανεπιστήμιο Κάρλετον, στην Οτάβα.

«Την ίδια στιγμή, το 80% του ΑΕΠ του Καναδά απορροφάται από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Οι Αμερικανοί, αντίθετα, αναπτύσσουν όλο και στενότερες εμπορικές σχέσεις με άλλες χώρες. Η αυξανόμενη ασυμμετρία στις σχέσεις μεταξύ Καναδά και Ηνωμένων Πολιτειών ανησυχεί τον Χάρπερ. Για τον πρωθυπουργό, η καναδική στρατιωτική παρουσία στο Αφγανιστάν μετατρέπεται σε μέσο εξισορρόπησης του χάσματος που διευρύνεται» προσθέτει ο Ζαν Ντοντλέν.

Ο υπολογισμός που έκανε ο Χάρπερ τον δικαιώνει: τον τελευταίο καιρό, ο Καναδάς έχει παίξει αποφασιστικό ρόλο σε διάφορα διεθνή ζητήματα. Οταν, πέρυσι, στην Οτάβα, ανεξάρτητη επιτροπή αποφάνθηκε ότι η παράταση της καναδικής παρουσίας στο Αφγανιστάν μέχρι το 2011 εξαρτάται από την άφιξη συμμαχικών ενισχύσεων στο νοτιοδυτικό τμήμα της χώρας, η είδηση της αποστολής από τη Γαλλία συμπληρωματικής δύναμης στρατιωτών πέρασε σε δεύτερο πλάνο.

• Χτύπημα κάτω απ’ τη ζώνη

Επιπλέον, στον Καναδά αποκαλύφθηκε μυστική έκθεση του ΝΑΤΟ, η οποία υπογράμμιζε την έλλειψη εξοπλισμού και προετοιμασίας των γάλλων στρατιωτικών που σκοτώθηκαν σε ενέδρα, στις 18 Αυγούστου, στο Αφγανιστάν. Το έγγραφο αυτό, που «διέρρευσε» στην καθημερινή εφημερίδα του Τορόντο «The Globe and Mail», δημοσιεύτηκε στις 21 Σεπτεμβρίου, μία ημέρα πριν συζητηθεί στη γαλλική εθνοσυνέλευση η παραμονή των γάλλων στρατιωτών στο Αφγανιστάν.

Στη συγκεκριμένη περίπτωση, ο γάλλος πρωθυπουργός Φιγιόν καταδίκασε «τα ψεύδη και την παραπληροφόρηση» της έκθεσης του ΝΑΤΟ. Ανακοίνωσε, όμως, την αποστολή επιπλέον στρατιωτών και εξοπλισμού. Σε κάθε περίπτωση, η διοχέτευση του μηνύματος μέσω του Καναδά, ο οποίος διατηρεί την εικόνα μιας «συμπαθητικής» χώρας, επέτρεψε να αποφευχθεί η δυσπιστία που θα προκαλούσε στη γαλλική κοινή γνώμη εάν προερχόταν από τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Ο Χάρπερ δεν εμπλέκεται στη συγκεκριμένη διαρροή. Αλλά η συνέπεια με την οποία παίζει τον ρόλο του πρωτοπαλίκαρου είναι αξιοσημείωτη. Μάλιστα, αποδείχτηκε πρόθυμος να ασκήσει πίεση στο εξωτερικό, για να υποστηρίξει τη συμφωνία ελεύθερου εμπορίου με την Κολομβία.  Η Οτάβα και η Ουάσιγκτον, καθεμία από την πλευρά της, αλλά με συναινετικό πνεύμα, έχουν ξεκινήσει τη διαπραγμάτευση μιας τέτοιας συμφωνίας με την Μποκοτά. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, το θέμα δικαιολογημένα προκαλεί τεράστια συζήτηση. Στον Καναδά, επικρατεί αδιαφορία. Παρ’ όλα αυτά…

Μια συμφωνία με την Κολομβία που θα ανοίξει ακόμη περισσότερο τη νοτιοαμερικανική χώρα και τις πηγές ορυκτού πλούτου της στις πολυεθνικές εταιρείες, χωρίς να τους ζητηθεί σημαντικό τίμημα, θα έχει ως αποτέλεσμα την καταστροφή των κολομβιανών μικροκαλλιεργητών, οι οποίοι ήδη αδυνατούν να ανταγωνιστούν τα προϊόντα του Βορρά. Προβλέπονται επίσης νέες βιαιότητες από την πλευρά των παραστρατιωτικών ομάδων, οι οποίες θα επιδιώξουν να βάλουν χέρι στα πιο εύφορα εδάφη της χώρας, για να καλλιεργήσουν προϊόντα προς εξαγωγή. Τα δεδομένα αυτά δεν ήταν άγνωστα στις Ηνωμένες Πολιτείες, πόσω μάλλον στους κόλπους του Κογκρέσου, όπου οι Δημοκρατικοί διαθέτουν την πλειοψηφία και δεν υποστηρίζουν πια με τόση θέρμη το ελεύθερο εμπόριο. Ο Μπους έδωσε σκληρή μάχη για να αποσπάσει την υπογραφή της συμφωνίας αυτής και ο Χάρπερ τον βοήθησε αποφασιστικά. Η εμπορική συμφωνία μεταξύ Κολομβίας και Καναδά υπογράφηκε τον περασμένο Νοέμβριο. Η αντίστοιχη συμφωνία, όμως, της Κολομβίας με τις Ηνωμένες Πολιτείες δεν έχει ακόμη επικυρωθεί από το αμερικανικό Κογκρέσο. Η αποχώρηση των καναδικών στρατευμάτων από το Αφγανιστάν προβλέπεται για το 2011. Αλλά ο ερχομός στον Λευκό Οίκο του Μπαράκ Ομπάμα, ο οποίος θεωρεί τον πόλεμο στο Αφγανιστάν ως το κύριο μέτωπο, την κύρια «μάχη κατά της τρομοκρατίας», θα υποχρεώσει την Οτάβα να ανοίξει ξανά τη σχετική συζήτηση στο θέμα.  Η πολυμερής συνεργασία που υποστηρίζει ο Ομπάμα θα κάνει την ανάγκη του Καναδά ακόμη πιο πιεστική: θα χρησιμοποιεί το θέμα του Αφγανιστάν ως μοχλό στις σχέσεις του με τις Ηνωμένες Πολιτείες.

(1) 1 δολάριο Καναδά = 0,60 ευρώ.

*Δημοσιογράφος

LE-MONDE, ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 22/02/2009

Ο δεκάλογος μιας τραγωδίας. Ψέματα και πικρές αλήθειες στη Γάζα

• Του DOMINIQUE VIDAL*

Από πολλές απόψεις, η επίθεση εναντίον της Γάζας θυμίζει τον πόλεμο του Λιβάνου, το καλοκαίρι του 2006, από τον οποίο οι ισραηλινοί ηγέτες άντλησαν ορισμένα διδάγματα: απέφυγαν να επαναλάβουν τα ίδια σφάλματα σε στρατιωτικό επίπεδο, αλλά επίσης και στον τομέα της επικοινωνιακής πολιτικής. Στον αυστηρό αποκλεισμό στο εσωτερικό, στην απαγόρευση πρόσβασης στη Γάζα, ώστε να γλιτώσουν οι τηλεθεατές από τις εικόνες της μαρτυρικής αυτής περιοχής, προστέθηκε και η προπαγάνδα προς κάθε κατεύθυνση στο εξωτερικό.«Μια νέα διεύθυνση πληροφοριών δημιουργήθηκε για να επηρεάζει τα μέσα ενημέρωσης, με μια ορισμένη επιτυχία», αποκαλύπτει τώρα η βρετανική εβδομαδιαία εφημερίδα «The Observer». «Και όταν άρχισε η επίθεση (…), μια πλημμυρίδα από διπλωμάτες, μπλογκ και άλλους υποστηρικτές του Ισραήλ άρχισε να σφυροκοπάει με προσεκτικά επεξεργασμένα μηνύματα(1)».

• Συντονισμός δράσης

Κινητήριος δύναμη του μηχανισμού ήταν ο πρώην πρεσβευτής στα Ηνωμένα Εθνη Νταν Γκίλερμαν, ο οποίος βεβαιώνει: «Δεν είδα ποτέ μου (…) το υπουργείο Εξωτερικών Υποθέσεων, το υπουργείο της Αμυνας, το γραφείο του πρωθυπουργού, την αστυνομία και τον στρατό να εργάζονται με τόσο συντονισμό, με τόση αποτελεσματικότητα».

*Αυτοάμυνα: Είναι η λέξη-κλειδί. Κανένα κράτος, επαναλαμβάνουν οι φανατικοί υποστηρικτές του Ισραήλ, δεν θα δεχόταν να αφήνει τον πληθυσμό του να ζει με τον τρόμο των ξένων ρουκετών.

Αναμφισβήτητα, κάθε κυβέρνηση αντιμέτωπη με μια παρόμοια κατάσταση θα αντιδρούσε. Αλλά πώς; Εξαπολύοντας έναν πόλεμο, πολύ πιο φονικό ή διαπραγματευόμενη για να θέσει τέρμα στις συγκρούσεις; Εδώ και 61 χρόνια, το Τελ Αβίβ μπαίνει στον πόλεμο βεβαιώνοντας ότι «δεν έχει άλλη επιλογή» -στα εβραϊκά, «έιν μπρέρα».

Πρόκειται για εξόφθαλμη αναλήθεια: οι Παλαιστίνιοι δεν αναγνώρισαν τον γείτονά τους -που είναι και κατοχική δύναμη από το 1988- και ο αραβικός κόσμος δεν του έτεινε το χέρι, το 2002, στο Ισραήλ για εξομάλυνση με αντάλλαγμα την αποχώρησή του από τα κατεχόμενα εδάφη; Χωρίς να ξεχνούμε ότι, αν οι Ισραηλινοί έχουν δικαίωμα στην αυτοάμυνα, το ίδιο έχουν και οι Παλαιστίνιοι…

*Ρήξη: Οι διπλωματικοί εκπρόσωποι και ο τύπος του Τελ Αβίβ επαναλαμβάνουν ότι η Χαμάς είναι εκείνη η οποία διέκοψε την εκεχειρία -ξεχνώντας ότι το «Συμπαγές Μολύβι», σύμφωνα με την ομολογία του Εχούντ Μπάρακ, προετοιμαζόταν εδώ και έξι μήνες.

Κανείς δεν αρνείται ότι, μέχρι τα τέλη Οκτωβρίου, οι ισλαμιστές μαχητές είχαν σταματήσει να εκτοξεύουν ρουκέτες -ακόμη και το ισραηλινό υπουργείο Εξωτερικών το αναγνωρίζει. Οι εκτοξεύσεις, ωστόσο, ξανάρχισαν τον Νοέμβριο. Και δικαιολογημένα: μια λεπτομέρεια που συχνά «ξεχνούν» είναι ότι ο ισραηλινός στρατός διεξήγαγε, στις 4 Νοεμβρίου του 2008, μια επιχείρηση που στοίχισε τη ζωή σε έξι μαχητές της Χαμάς και στην οποία η Χαμάς απάντησε…

Ενα άλλο σημείο που σπανίως αναφέρεται: η εκεχειρία θα συμβάδιζε με τον τερματισμό του αποκλεισμού της Γάζας και το άνοιγμα των συνόρων της, κάτι που το Ισραήλ δεν αποδέχθηκε ποτέ.

Ακόμη χειρότερα: το εμπάργκο είχε γίνει σχεδόν ολοκληρωτικό τους τελευταίους μήνες, σε σημείο που, πριν ακόμη την επίθεση, τα τέσσερα πέμπτα του πληθυσμού εξαρτιώνταν από τη βοήθεια των Ηνωμένων Εθνών. Με την ισραηλινή επίθεση, ακόμη και το νερό, τα καύσιμα, ο ηλεκτρισμός και τα βασικά είδη διατροφής έγιναν σπάνια.

*Αποκλεισμός: Στην πραγματικότητα, πρέπει να ανατρέξουμε στον Ιανουάριο του 2006. Γιατί οι βουλευτικές εκλογές, που έγιναν μετά από αίτημα του Κουαρτέτου (ΗΠΑ, Ρωσία, Ε.Ε. και ΟΗΕ) για τη Μέση Ανατολή και τις οποίες επέβλεψαν περισσότεροι από 900 παρατηρητές, έδωσαν, τότε, την πλειοψηφία στην οργάνωση Χαμάς.

Λογικά, το Τελ Αβίβ έπρεπε να αναγνωρίσει το γεγονός και να θεωρήσει συνομιλητή τον νέο πρωθυπουργό. Ομως, όχι μόνο άρχισε να μποϊκοτάρει την κυβέρνηση αλλά και πέτυχε από τις ΗΠΑ και από την Ευρωπαϊκή Ενωση, να κάνουν το ίδιο, επικαλούμενο την άρνηση της Χαμάς να αναγνωρίσει το Ισραήλ. Και αυτός ο αποκλεισμός δεν σταμάτησε ούτε όταν η κυβέρνηση εθνικής ενότητας Χαμάς – Φάταχ, τον Μάρτιο του 2007, υιοθέτησε ως πρόγραμμά της τη δημιουργία ενός παλαιστινιακού κράτους στα κατεχόμενα από το 1967 εδάφη -μια προσέγγιση την οποία το ισλαμιστικό κίνημα επιβεβαίωσε πολλές φορές(2).

*Δυσαναλογία: Στην ιστοσελίδα του ισραηλινού υπουργείου Εξωτερικών Υποθέσεων, ο Μπεν Ντρορ Γεμίνι δηλώνει: «Μερικοί από τους χειρότερους επικριτές του Ισραήλ έγραψαν ότι, για κάθε ισραηλινό νεκρό, μετρούμε μια εκατοντάδα παλαιστίνιους νεκρούς. Λέγεται ότι η μισή αλήθεια είναι χειρότερη από το ψέμα. Αλλά εδώ δεν είναι καν η μισή αλήθεια: είναι μία απάτη. Στην πραγματικότητα, τα χρόνια που εκτοξεύονταν ρουκέτες σε έναν άμαχο πληθυσμό δεν είναι ζήτημα υπολογισμού των απωλειών».

Αφού δεν αισθάνεται καν τη στοιχειώδη συμπόνια, ο ισραηλινός Αντρέ Γκλιξμάν(3) θα μπορούσε τουλάχιστον να δεχθεί αυτούς τους αριθμούς: σε τρία χρόνια, από την αποχώρηση του Ισραήλ από τη Γάζα μέχρι την έκρηξη αυτού του πολέμου, οι ρουκέτες Κασάμ σκότωσαν έντεκα Ισραηλινούς, ενώ ο ισραηλινός στρατός σκότωσε 1.700 ανθρώπους. Σε αυτούς πρέπει να προστεθούν και τα 1.300 θύματα του «Συμπαγούς Μολυβιού». Οταν οι Ισραηλινοί, από την πλευρά τους, είχαν δεκατρείς νεκρούς.

Οπως γράφει ο ιστορικός Αβι Σλάιμ, «η βιβλική ρήση “οφθαλμόν αντί οφθαλμού” είναι ήδη αρκετά άγρια. Αλλά η τρελή επίθεση του Ισραήλ ενάντια στη Γάζα μοιάζει να υπακούει στη λογική του “οφθαλμόν αντί βλεφαρίδας”(4)».

Ευτυχώς, ο Μπερνάρ-Ανρί Λεβί διαβεβαιώνει: η Γάζα δεν «ισοπεδώθηκε», αλλά «συγκλονίστηκε»(5)…

*Ισορροπία: Τα περισσότερα γαλλικά τηλεοπτικά δίκτυα, φροντίζοντας να σεβαστούν πλήρως την ισορροπία στην κάλυψη της σύγκρουσης, και ίσως επίσης για να μη δυσαρεστήσουν το Μέγαρο των Ηλυσίων, έδειχναν εναλλάξ εικόνες από ισραηλινούς πολίτες στα καταφύγια του Σντερότ και παλαιστίνιους αμάχους κάτω από τα πυρά των F-16 και των αρμάτων.

• Ισες αποστάσεις

Το να θέτεις ως στόχο αμάχους αποτελεί, είναι αλήθεια, την ίδια την ουσία της τρομοκρατίας, ή, τουλάχιστον, μια καθαρή παραβίαση των συμβάσεων της Γενεύης.

Αλλά μπορούμε, άραγε, να θέσουμε στο ίδιο επίπεδο ορισμένα σπίτια που υπέστησαν ζημιές από αυτοσχέδιες ρουκέτες. Τα κατεστραμμένα σχολεία, τα βομβαρδισμένα νοσοκομεία και τις αποθήκες τροφίμων που έγιναν στάχτη από τις πιο σύγχρονες βόμβες;

*Αμαχοι: Συνειδητοποιώντας τη συγκίνηση που προκαλούν τα δεινά, η εκπρόσωπος της πρεσβείας του Ισραήλ στη Γαλλία, Νίνα Μπεν Αμί, βεβαίωνε: «Η Χαμάς στοχεύει τους αμάχους, εμείς κάνουμε τα πάντα για να τους προφυλάξουμε(6)».

Το επιχείρημα μοιάζει εκκεντρικό. Η Λωρίδα της Γάζας αποτελεί ένα από τα πιο πυκνοκατοικημένα εδάφη στον κόσμο: ενάμισι εκατομμύριο άτομα σε 370 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Πρέπει κάποιος να μην έχει πατήσει ποτέ το πόδι του εκεί για να φανταστεί ότι οι μαχητές θα μπορούσαν να είναι αλλού και όχι ανάμεσα στους αμάχους.

Και το να ισχυρίζεται κανείς ότι οι βόμβες ξεχωρίζουν την ήρα απ’ το στάρι δεν είναι παρά κακόγουστο αστείο: τα δύο τρίτα των θυμάτων της ισραηλινής επίθεσης δεν ήταν μαχητές της Χαμάς.

• Αοπλοι και αθώοι

Το ένα τρίτο ήταν κάτω των 18 χρόνων. Και δικαιολογημένα: αεροπλάνα και άρματα μάχης είχαν ως στόχο, όπως είδαμε, δημόσια κτίρια και κατοικίες. Και όμως, η κυρία Μπεν Αμί υποστηρίζει με θράσος πως «πετάμε προκηρύξεις για να αναγγείλουμε τους βομβαρδισμούς και για να καλέσουμε τους κατοίκους να φύγουν».

Αλλά να πάνε πού; Κανείς δεν μπορεί να εγκαταλείψει το έδαφος, ούτε από την ξηρά, ούτε από τη θάλασσα. Αλλωστε, αν το Ισραήλ επιθυμούσε πραγματικά να προστατεύσει τον παγιδευμένο πληθυσμό, το ελάχιστο θα ήταν να διευκολύνει το έργο του Ερυθρού Σταυρού.  Ομως, όπως βεβαιώνει ο Αντουάν Γκραντ, ο εκπρόσωπός του στη Γάζα, «συναντάμε απίστευτη δυσκολία για να εξασφαλίσουμε γρήγορα το πράσινο φως από τους Ισραηλινούς και να παρέμβουμε μετά από έναν βομβαρδισμό. Αυτό μας παίρνει συχνά έξι έως δώδεκα ώρες, και επιδεινώνει μια ανθρωπιστική καταστροφή που είναι ήδη τραγική(7)».

Κάτι ακόμη πιο σοβαρό: Αραγε, ένας στρατός που λαμβάνει υπόψη του το δίκαιο του πολέμου θα χρησιμοποιούσε -γεγονός που έχει αποδειχθεί- βόμβες φωσφόρου(8); Αυτός ο πόλεμος, γράφει ο ισραηλινός ιστορικός Ζεέβ Στέρνχελ, είναι «ο πιο βίαιος και ο πιο βάρβαρος της ιστορίας μας(9)».

*Μίσος: Η ισραηλινή υπουργός Εξωτερικών Υποθέσεων, Τζίπι Λίβνι, ανησύχησε συχνά, με αρκετό κυνισμό, για την ένταση του «μίσους απέναντι στο Ισραήλ».

Αλλά ποιος το έσπειρε; Εκπλήσσεται κανείς από το γεγονός ότι το θέαμα των διαμελισμένων σωμάτων γυναικών, παιδιών και ηλικιωμένων προκαλεί οργή ενάντια στους ισραηλινούς ηγέτες και, αν λάβουμε υπόψη την υποστήριξη της πλειοψηφίας στις επιχειρήσεις, οργή ενάντια στους εβραίους;  Και χωρίς να εγκρίνει κανείς αυτή τη γενίκευση -που βασίζεται στην αρχή της συλλογικής ευθύνης, η οποία δεν εφαρμόστηκε ούτε καν στους Γερμανούς- πώς να μην κατανοούμε εκείνο που την προκαλεί;

Ο Ούρι Αβνερί, ο μεγαλύτερος από όλους τους ισραηλινούς ειρηνιστές, το εκτιμά σωστά: «Αυτό που θα σημαδευτεί με πυρακτωμένο σίδερο στη συνείδηση του κόσμου είναι η εικόνα του Ισραήλ ως αιματοβαμμένου τέρατος, έτοιμου να διαπράξει ανά πάσα στιγμή εγκλήματα πολέμου και ανίκανου να υπακούσει σε οποιαδήποτε ηθική αναστολή. Αυτό θα έχει σοβαρές επιπτώσεις μακροπρόθεσμα, για την εικόνα μας στον κόσμο, για τις δυνατότητές μας να πετύχουμε την ειρήνη. Αυτός ο πόλεμος είναι, σε τελική ανάλυση, και ένα έγκλημα ενάντια στους Ισραηλινούς, ενάντια στο κράτος του Ισραήλ(10)».

*Κοινοτικό πνεύμα: Η συγκίνηση μπροστά στη φρίκη στρέφεται επίσης, πέρα από τους Ισραηλινούς, στους εβραίους. Τίποτε, βέβαια, δεν δικαιολογεί μια τέτοια παρέκκλιση: οι Γάλλοι με εβραϊκή πίστη ή κουλτούρα δεν έχουν περισσότερες ευθύνες για τα εγκλήματα των ισραηλινών ένοπλων δυνάμεων από τους Γάλλους που έχουν μουσουλμανική θρησκεία ή θετική προσέγγιση στα εγκλήματα της Αλ Κάιντα.  Αλλωστε, ποιος μπορεί να περιοριστεί σε μία μόνο διάσταση, θρησκευτική ή πολιτιστική, της ταυτότητάς του;

Εντυπωσιακή αντίφαση ήταν αυτή που εξέφρασε ο πρόεδρος του Αντιπροσωπευτικού Συμβουλίου των Εβραϊκών Ιδρυμάτων της Γαλλίας (CRIF), Ρισάρ Πρασκιέ, ο οποίος έκανε έκκληση «να μη γίνει εισαγωγή της σύγκρουσης στη Γαλλία», διακηρύσσοντας ταυτόχρονα την «άνευ όρων αλληλεγγύη του(11)» με το Ισραήλ, αφού προηγουμένως διαβεβαίωσε ότι «το 95% της γαλλικής εβραϊκής κοινότητας συμφωνεί με την πολιτική του Ισραήλ και με ό,τι διαπράττει ο στρατός του(12)»!

*Αντισημιτισμός: Τα γεγονότα στη Γάζα χρησίμευσαν ως πρόσχημα για έναν ορισμένο αριθμό αντισημιτικών πράξεων στη Γαλλία.

• Ενα άλλοθι

Μολονότι έγιναν, πράγματι, σοβαρές βιαιότητες ενάντια σε συναγωγές ή σε άτομα που χαρακτηρίζονται εβραίοι, ο κατάλογος των γεγονότων που αναφέρονται περιλαμβάνει επίσης εξυβρίσεις και συνθήματα, εξίσου απαράδεκτα αλλά προφανώς και λιγότερο σοβαρά. Η εμπειρία της δεύτερης Ιντιφάντα έπρεπε να ωθήσει τα μέσα ενημέρωσης στην επαγρύπνηση και… στη σύνεση: η άνοδος της αντιεβραϊκής βίας από το 2001 ώς το 2003, που αποδόθηκε λανθασμένα σε νεαρούς μετανάστες(13), συνοδεύθηκε γρήγορα από ένα αντιαραβικό και αντιμουσουλμανικό κύμα.  Κατόπιν, και τα δύο ρεύματα υποχώρησαν, κάτω από την επίδραση των μέτρων που πάρθηκαν από τις αρχές και, επιπλέον, χάρη στην αντιρατσιστική κινητοποίηση.Αντίθετα με την κυριαρχούσα αντίληψη, οι διαδηλώσεις αλληλεγγύης που εντάσσονται στην αναζήτηση μιας δίκαιης ειρήνης όχι μόνο δεν ωθούν στη φυλετική βία, αλλά επιτρέπουν σε όλους να εκφράζουν τα αισθήματα τα οποία, αλλιώς, θα μπορούσαν να ωθήσουν κάποιους σε ανεύθυνες πράξεις.

*Ειρήνη: Στο όνομά της ισχυρίζεται ότι δρα το Ισραήλ: καταφέροντας σοβαρά πλήγματα στη Χαμάς, θα διευκόλυνε την ειρήνη με τους «μετριοπαθείς».

Η συγκεκριμένη ανάλυση δεν είναι καθόλου πειστική.

Ακόμη και αν η επιχείρηση «Συμπαγές Μολύβι» εξασθενεί στρατιωτικά το ισλαμιστικό κίνημα, το ενισχύει πολιτικά στην Παλαιστίνη. Οπως και με τη Χεζμπολάχ, το 2006, έτσι και η αντίσταση της Χαμάς θα την ανυψώσει αναμφίβολα στο επίπεδο του ήρωα ολόκληρου του μουσουλμανικού κόσμου.

Από την άλλη πλευρά, αν ο Εχούντ Ολμερτ και οι υπουργοί του, η Τζίπι Λίβνι, όπως και ο Εχούντ Μπάρακ, ήθελαν ειλικρινά να διαπραγματευθούν με την Παλαιστινιακή Αρχή, γιατί δεν τήρησαν τις υποσχέσεις που δόθηκαν στην Ανάπολη, τον Νοέμβριο του 2007; Δεν μάθαμε ποτέ ότι τα φυλάκια ελέγχου έχουν καταργηθεί, ούτε ότι ο εποικισμός πάγωσε, ούτε ότι ανεστάλησαν οι επιλεκτικές δολοφονίες…

*Ενισχυμένη Χαμάς, αναξιόπιστη Παλαιστινιακή Αρχή: ο θλιβερός απολογισμός του πολέμου στη Γάζα υπήρξε, χωρίς αμφιβολία, ο στόχος των ισραηλινών στρατηγικών εγκεφάλων.

Για να απωθήσουν, μία ακόμη φορά, τη γέννηση του παλαιστινιακού κράτους, και, μάλιστα, για να την καταστήσουν οριστικά αδύνατη.

(1) «The Observer», Λονδίνο, 4 Ιανουαρίου 2009.(2) Βλέπε τη συνέντευξη που έδωσε στο τέλος Δεκεμβρίου ο Χάλεντ Μέσααλ: http://blog.mondediplo.net/2008-12-22-Khaled-Mechaal-Nous-voulons-un-Etat-dans-les

(3) Βλέπε « Gaza, une riposte excessive?», «Le Monde», 6 Ιανουαρίου 2009. (Στε): Στο συγκεκριμένο κείμενο, ο φιλόσοφος και δοκιμιογράφος Γκλιξμάν υπερασπίζεται τη νομιμότητα της ισραηλινής επίθεσης στη Γάζα.

Πολέμιος του ΚΚΓ από μαοϊκές θέσεις τη δεκαετία του ’60, ο Γκλιξμάν ασπάστηκε, κατόπιν, τον φιλοατλαντισμό και τον νεοφιλελευθερισμό. Ο δημοσιογράφος Μπεν Ντρορ Γεμίνι είναι φανατικός υποστηρικτής της ισραηλινής πολιτικής στην Παλαιστίνη. Βλέπε, συλλογή των άρθρων του στα αγγλικά στο http://www.mideasttruth.com/forum/viewforum.php?f=26&sid=13521b3694426aa917c9063cb9a7eaf3, και ιδιαίτερα το «Fist Gaza and then the world», όπου υποστηρίζει ότι η σύγκρουση στη Γάζα δεν είναι ανάμεσα στη Χαμάς και το Ισραήλ, αλλά ανάμεσα στην Αλ Κάιντα, το Ιράν και το ακραίο Ισλάμ, από τη μία, και τον ελεύθερο κόσμο, από την άλλη.

(4) Βλέπε Avi Shlaim, «How Israel brought Gaza to the brink of humanitarian catastrophe», «The Guardian», Λονδίνο, 7 Ιανουαρίου 2009.

(5) «Le Journal du Dimanche», Παρίσι, 18 Ιανουαρίου 2009. Σύμφωνα με το BBC, 4.000 κτίρια καταστράφηκαν και 20.000 υπέστησαν σοβαρές ζημιές…

(6) Κατά τη διάρκεια τηλεοπτικής συζήτησης, στις 12 Ιανουαρίου 2009.

(7) «Liberation», Παρίσι, 6 Ιανουαρίου 2009.

(8) Βλέπε «The Times», Λονδίνο, 8 Ιανουαρίου 2009. Σύμφωνα με τους ειδικούς, ο λευκός φώσφορος είναι μια τοξική ουσία η οποία μπορεί να προκαλέσει εγκαύματα στο δέρμα και να προσβάλει το συκώτι, την καρδιά και τις φλέβες. Μολονότι δεν απαγορεύεται από κάποια διεθνή σύμβαση, το ΙΙΙ Πρωτόκολλο της Σύμβασης του 1980 για τα συμβατικά όπλα αποκλείει τη χρήση του ενάντια σε άμαχους πληθυσμούς ή σε στρατιωτικές δυνάμεις που σταθμεύουν εν μέσω άμαχου πληθυσμού.

(9) «Haaretz», Τελ Αβίβ, 18 Ιανουαρίου 2009.

(10) http://zope.gush-shalom.org/home/en/channels/avnery/1231625457

(11) Στην εκπομπή «Parlons net», στο ραδιόφωνο France Info, στις 16 Ιανουαρίου 2009. http://www.france-info.com/spip.php?article238830

(12) «Le Figaro», Παρίσι, 5 Ιανουαρίου 2009. Ο κ. Πρασκιέ ανακάλεσε στη συνέχεια το ποσοστό 95%, μιλώντας στη France Info για τη «μεγάλη πλειοψηφία των εβραίων της Γαλλίας» (όπ.π.).

(13) Σύμφωνα με τις τελευταίες εκθέσεις της Εθνικής Συμβουλευτικής Επιτροπής για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, τα δύο τρίτα των ενεργειών αντιεβραϊκής βίας δεν έγιναν από Γάλλους βορειοαφρικανικής ή αφρικανικής καταγωγής.

* Δημοσιογράφος «Le Monde Diplomatique».

LE-MONDE, ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 22/02/2009

Η Γαλλία στο κόκκινο

• ΠΑΡΙΣΙ. Ενα κοινωνικό μέτωπο που θα μπορούσε να οδηγήσει σε γενική ανάφλεξη κατά της πολιτικής του, είναι ο μόνιμος εφιάλτης του Νικολά Σαρκοζί.

Οι οικονομικοί δείκτες είναι στο κόκκινο, η Γαλλία μπήκε σε περίοδο ύφεσης, τα συνδικάτα απαιτούν από την κυβέρνηση να λάβει μέτρα για τις ασθενέστερες τάξεις αναβαθμίζοντας τους μισθούς, ενώ «τα ταμεία είναι άδεια» σύμφωνα με τις δηλώσεις του γάλλου προέδρου. Το 57% των Γάλλων ήδη κρίνει αρνητικά την πολιτική της κυβέρνησης, με το 75% να εκτιμά ότι δεν επωφελούνται όλοι από τα κυβερνητικά μέτρα. Ο Σαρκοζί καταβάλλει εντατικές προσπάθειες για να εξουδετερώσει την «κοινωνική ωρολογιακή βόμβα» στη Γαλλία.Την ίδια στιγμή, όμως, στο γαλλικό νησί της Καραϊβικής Γουαδελούπη ξέσπασε σοβαρή κρίση, καθώς οι απεργιακές κινητοποιήσεις και οι εκεί διαδηλώσεις για το αυξανόμενο κόστος ζωής κατέληξαν σε αιματηρές ταραχές.

• Σκληρές καταγγελίες

Επί ένα μήνα η Γουαδελούπη έχει παραλύσει από γενική απεργία που πραγματοποιείται με αίτημα την αύξηση κατά 200 ευρώ το μήνα των αποδοχών των χαμηλόμισθων, ώστε να μπορέσουν να αντιμετωπίσουν το υψηλό κόστος ζωής.Οι κάτοικοι καταγγέλλουν την εγκατάλειψη και την «αποικιοκρατικού τύπου» αντιμετώπισή τους από τις γαλλικές αρχές, ενώ τα ΜΜΕ, αναφερόμενα στις εξεγέρσεις που έγιναν στα προάστια του Παρισιού, επισημαίνουν ότι η κατάσταση έχει γίνει επικίνδυνη. Προβλέπουν, μάλιστα, κοινωνική καταστροφή, αν οι ταραχές, που επεκτάθηκαν από τη Γουαδελούπη στη γειτονική Μαρτινίκα, μεταδοθούν και στην ηπειρωτική Γαλλία.

Πρόκειται για παλιές αποικίες της Γαλλίας, αφού είναι γαλλικές κτήσεις από το τέλος του 17ου αιώνα. Ο θεσμός του «υπερπόντιου διαμερίσματος της Γαλλίας, DOM», εφαρμόστηκε στις 19 Μαρτίου του 1946, δίνοντας στις περιοχές αυτές που έχουν πληθυσμό 2.624.505 κατοίκους το καθεστώς γαλλικών περιφερειών. Η Γουαδελούπη είναι υπερπόντιο διαμέρισμα της Γαλλίας και τμήμα της Ε.Ε. εκτός του ηπειρωτικού εδάφους της.

Κατά την έναρξη της κρίσης ο υφυπουργός Εσωτερικών Ιβ Ζεγκό απέτυχε στις διαπραγματεύσεις με την κολεκτίβα «Ενάντια στην Εκμετάλλευση LKP», οργάνωση των συνδικάτων και των αριστερών οργανώσεων που κήρυξαν την απεργία για την ακρίβεια που είναι τεράστια – 40% παραπάνω από τη Γαλλία, με 30% χαμηλότερα τα εισοδήματα.

Ο γάλλος πρόεδρος τήρησε τακτική σιωπής, ενώ η αστυνομική βία -που έλαβε, σύμφωνα με τους κατοίκους, χαρακτήρα ρατσιστικής τους αντιμετώπισης- ήταν η θρυαλλίδα. Οι διαδηλώσεις πήραν γρήγορα χαρακτήρα ανταρτοπόλεμου. Οδομαχίες, βανδαλισμοί, λεηλασίες, κλοπές, πυρπόληση καταστημάτων, σφοδρές συγκρούσεις και βία από ένοπλες ομάδες.

Οταν ένας συνδικαλιστής εκπρόσωπος πυροβολήθηκε και σκοτώθηκε, η κατάσταση έγινε ανεξέλεγκτη. Ο Σαρκοζί, που είχε αναθέσει σε διακυβερνητική επιτροπή διαπραγματεύσεις με την Κολεκτίβα, αποφάσισε να αναλάβει προσωπικά πρωτοβουλία.

Κάλεσε, λοιπόν, 26 εκλεγμένους εκπροσώπους των Γουαδελούπης, Μαρτινίκας, Γκουγιάνας και Ρεϊνιόν στα Ηλύσια και πρότεινε μέτρα επιδότησης ύψους 580 εκατ. ευρώ, εκ των οποίων 280 εκατ. θα χορηγηθούν σε ανέργους και σε χαμηλόμισθους. Επί των προτάσεων αυτών θα γίνουν τώρα διαβουλεύσεις μεταξύ συνδικάτων και κυβέρνησης στη Γουαδελούπη, όμως η κατάσταση παραμένει τεταμένη και ενδέχεται η πρόταση Σαρκοζί να μην εκτονώσει την ένταση.

• Πιεσμένος ο Σαρκοζί

Στο Παρίσι, τώρα, στη συνέλευση των κοινωνικών εταίρωντης ηπειρωτικής Γαλλίας, στην οποία συμμετείχαν εκπρόσωποι πέντε συνδικάτων και τριών συνδικάτων εργοδοσίας, ο γάλλος πρόεδρος πρότεινε μία σειρά από μέτρα για την ανακούφιση των ασθενέστερων τάξεων, κόστους 2,65 δισ. ευρώ.Πρόκειται για πρόσθετα επιδόματα ανεργίας, μπόνους σε φτωχές οικογένειες ή ηλικιωμένους και φορολογικές ελαφρύνσεις – μέρα που πάντως κρίνονται ανεπαρκή. Ο Σαρκοζί κατηγορείται ότι μοίρασε στους εργοδότες και στις τράπεζες 8 δισ., ενώ αρνείται την αναβάθμιση μισθών, που είναι κύριο αίτημα των εργαζομένων. Γι’ αυτό, άλλωστε, τα γαλλικά συνδικάτα προετοιμάζουν γενική απεργία στις 19 Μαρτίου.

• Της ΗΡΑΣ ΦΕΛΟΥΚΑΤΖΗ, ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 22/02/2009

ΙΤΑΛΙΑ: Τον έφαγαν [τον Βελτρόνι] και τώρα τρώγονται

Ο Ρουτέλι (δεξιά) είναι ένας εκ των διεκδικητών της ηγεσίας του Δημοκρατικού Κόμματος, θέση που χήρεψε με την παραίτηση του Βελτρόνι (αριστερά).

«Η αριστερά; Εχει ήδη στείλει εφτά ηγέτες στο σπίτι τους, θα στείλει και τον όγδοο. Δεν θα προδώσει τον κανόνα». Αυτή είναι μια από τις πιο επιτυχημένες ατάκες του Σίλβιο Μπερλουσκόνι. Δεν είναι μόνο η νέα κρίση στην ιταλική κεντροαριστερά μετά την ήττα στις τοπικές εκλογές στη Σαρδηνία και η παραίτηση του Βάλτερ Βελτρόνι που προβληματίζουν. Είναι και η αλαζονεία του ιταλού πρωθυπουργού που γιγαντώνεται.

Δέκα μήνες μετά την εκλογή του και ύστερα από συνεχή απαξίωση νόμων, την καθιέρωση μιας φασίζουσας νοοτροπίας, τις μαζικές κινητοποιήσεις συνδικάτων, φοιτητών και εκπαιδευτικών, μια γελοία δημόσια εικόνα και εν μέσω μιας οικονομικής κρίσης, ο μπερλουσκονισμός πέτυχε μια ακόμα νίκη.

Ούτε καν η καταδίκη του βρετανού δικηγόρου Ντέιβιντ Μιλς με την κατηγορία ότι δωροδοκήθηκε από τον ιταλό πρωθυπουργό προκειμένου να καταθέσει υπέρ του σε δύο παλαιότερες δίκες του -αυτό μία ημέρα αμέσως μετά την παραίτηση Βελτρόνι- φάνηκε να απασχολεί την πλειονότητα των Ιταλών. Ο Μπερλουσκόνι μοιάζει αήττητος, και γι’ αυτό δεν είναι άμοιρη ευθυνών η αριστερά, που δείχνει να βαδίζει χωρίς πυξίδα και χωρίς στόχο.  Ακόμα και τώρα, δεν είναι απόλυτα βέβαιο ότι το Δημοκρατικό Κόμμα θα πορευθεί ώς τις ευρωεκλογές με γραμματέα τον Ντάριο Φραντσεσκίνι -ο οποίος μέχρι την παραίτηση Βελτρόνι εκτελούσε χρέη αναπληρωτή γραμματέα- και κατόπιν, σε συνέδριο το φθινόπωρο, θα εκλεγεί νέος αρχηγός ή αν, αντίθετα, θα προχωρήσουν γρήγορα σε συνέδριο, όπως ζητούν αρκετοί, ώστε να μη μείνει το κόμμα τόσο καιρό ακέφαλο. Αλλοι τόσοι, όμως, με πρώτο τον Βελτρόνι, είναι αντίθετοι στην ιδέα ενός συνεδρίου εδώ και τώρα: «Εχουμε ανάγκη από ένα συνέδριο, στο οποίο θα αντιπαρατεθούν πολιτικά προγράμματα, όχι πρόσωπα και αυτό δεν μπορεί να γίνει τώρα», είπε.

• Ποια πρόσωπα, όμως;

Ο εκ της «Μαργαρίτας» προερχόμενος Φραντσεσκίνι, που δεν κρύβει την πρόθεσή του να γίνει Καίσαρας στη θέση του Καίσαρα; Ο πρώην υπουργός Εξωτερικών, Μάσιμο Ντ’ Αλέμα ή ο πρώην αντιπρόεδρος του υπουργικού συμβουλίου Φραντσέσκο Ρουτέλι, που τόσον καιρό ροκάνιζαν τη θέση του Βελτρόνι;  Τέλος, ποια προγράμματα θα αντιπαρατεθούν και ποιο θα επικρατήσει; Εκείνα των πρώην κομμουνιστών, των εκσυγχρονιστών ή των καθολικών ακτιβιστών – όλων αυτών των ετερόκλητων δυνάμεων, που προσπαθούν να συνυπάρξουν σε ένα συνασπισμό με το όνομα Δημοκρατικό Κόμμα;

«Η διαμάχη για την πολιτική μας ταυτότητα δεν μας επέτρεψε να κατανοήσουμε ζητήματα όπως η ασφάλεια, το περιβάλλον, οι μεσαίες και μικρές επιχειρήσεις… Και θα μπορούσα να προσθέσω και πολλά άλλα», παραδέχεται τώρα ο ίδιος ο Βελτρόνι. Την ίδια στιγμή, οι νέοι, κυρίως, ψηφοφόροι του Δημοκρατικού Κόμματος, σύμφωνα με γκάλοπ της εφημερίδας «Repubblica», πιστεύουν πως όλοι οι παλιοί πρέπει να πάνε στα σπίτια τους και ζητούν νέα και άφθαρτα πρόσωπα, ει δυνατόν ένα Ιταλό Ομπάμα.

«Το αναμενόμενο “αντίο” του Βάλτερ Βελτρόνι έχει το καλό ότι σταμάτησε απότομα το τελματωμένο τελετουργικό του κρυφού πολέμου ανάμεσα στις διάφορες φυλές της κεντροαριστεράς», σχολιάζει η «Repubblica». «Το τέλος ενός προσωπικού δράματος, εκείνο του “αποδιοπομπαίου τράγου”, αποκαλύπτει το αληθινό ομαδικό δράμα: το δράμα μιας ηγετικής ομάδας που κοντεύει πια να μείνει χωρίς ιστορία και μιας ολόκληρης χώρας που διατρέχει τον κίνδυνο να αφεθεί στην ιδέα ότι θα κυβερνάται από ένα απολυταρχικό καθεστώς, χωρίς αντιπολίτευση».

• Της ΚΟΡΙΝΑΣ ΒΑΣΙΛΟΠΟΥΛΟΥ, ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 22/02/2009